Λα Πουπέ του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη

Written by

            Ίδια συναισθήματα προκαλεί η παρακολούθηση του έργου για δεύτερη φορά-η πρώτη στις 19 Σεπτεμβρίου 2010 στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς-βασισμένου σε ένα  πολύ αξιόλογο κείμενο  του κ. Χατζηγιαννίδη και ερμηνευμένου υπέροχα από την εξαιρετική ‘Αννα Κοκκίνου, μιας από τις πολύ μεγάλες ηθοποιούς των τελευταίων δεκαετιών.

Συναισθήματα πληρότητας και ικανοποίησης από μια παράσταση διερεύνησης των τρόπων σκέψης μιας σχιζοφρενούς προσωπικότητας, ενός σπάνιου σκοτεινού μυαλού, με αντιφάσεις ακραίες, με εσωτερικές και εξωτερικές φωνές, αποδείξεις των  δύο τμημάτων του εγκεφάλου με αντίθετες θέσεις και απόψεις, πάντοτε απόλυτες και θαρραλέα ομολογούμενες.

Οι μεταλλάξεις της πρωταγωνίστριας-μοδίστρας  ενδυμασιών για κούκλες, οι ηχηρές και σιωπηρές αντιφάσεις της δηλώνουν ένα σατανικό μυαλό, αλλά ταυτόχρονα και αθώο, δολοφονικό και φιλεύσπλαχνο συνάμα, εξαντλητικό για το ίδιο το άτομο.

Η Άννα Κοκκίνου, σε διαφορετικού ρόλους, αποδεικνύει το μεγαλείο της σαν μεγάλης ερμηνεύτριας ελληνικού και ξένου δραματολογίου πολύ γνωστών και ικανότατων στγγραφέων, όπως ο Διαλεγμένος, ο Μπέκετ , ο Μπέρχαρντ κ.α , το έμφυτο ταλέντο της, την θεατρική προσωπικότητά της, το ιδιαίτερο στυλ της.

Η σκηνοθεσία της ίδιας της ηθοποιού σωστή, προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του έργου.

Το λυπηρό της παράστασης ήταν οι λιγοστοί θεατές που επιβεβαιώνουν την άποψη του γράφοντος ότι το κοινό της Θεσσαλονίκης στερείται θεατρικής παιδείας, περιορίζεται δε σε παρακολούθηση εύκολων παραστάσεων με τηλεοπτικούς αστέρες να πρωταγωνιστούν, παρά τις ιδιαίτερα κολακευτικές θέσεις των εξ Αθηνών θιάσων περί του αντιθέτου, του απαιτητικού δηλαδή εκ Θεσσαλονίκης κοινού.

γράφει ο  Βαγγέλης Ραφτόπουλος