Ένας μονόλογος με πάθος, με οδύνη, με αγάπη, ένας ύμνος μαζί και πίκρα, ένα αδιέξοδο, μια αδυναμία επιβίωσης, είναι τα χαρακτηριστικά σημεία του θεατρικού έργου της Κατερίνας Γιαννάκου, σκηνοθετημένου από την Μαριάννα Κάλμπαρη και ερμηνευμένου από την Ράνια Σχίζα.
Τρεις γυναίκες διήλθαν με επιτυχία ένα θρήνο και τον διεκπεραίωσαν απόλυτα, βρίσκοντας διέξοδο σε μικρά καθημερινά πράγματα, υποκατάστατα της οικογενειακής ευτυχίας, της γαλήνης και της ισορροπίας που χάθηκε μαζί με τον αυτόχειρα σύζυγο που τερμάτισε τη ζωή του, αφήνοντας ένα χάος μαζί με δυστυχία.
Το πέρασμα από την ασφάλεια και την ξενοιασιά στις ευθύνες και τις υποχρεώσεις, από την τακτοποίηση στην αντικανονικότητα, από τη συμμετοχή στην μοναξιά είναι βαρύ για μια χήρα με δύο ορφανά που πρέπει να υπερβάλει εαυτόν, να ανέβει υπεύθυνα τα σκαλοπάτια της αξιοπρέπειας , της σύνεσης και της ψυχραιμίας, για να επιβιώσει.
Ο σπαραγμός για την απώλεια μεγάλος, τα λόγια αντιφατικά, τα γιατί πελώρια, η αγάπη όμως ανυπέρβλητη, το συντροφικό ταξίδι ανακόπτεται και η μοναξιά φαντάζει δύσκολη.
Αλλά η προσπάθεια για επιβίωση υπερτερεί, οι μικρές στιγμές της καθημερινότητας σηματοδοτούν ένα αύριο πιο ελπιδοφόρο, πιο αισιόδοξο, ένα αύριο με προσπάθεια μεγάλη και δράση δημιουργική.
Ο μονόλογος των ενενήντα περίπου λεπτών αποδόθηκε όπως έπρεπε, με τονισμένα τα δραματικά σημεία του έργου, οι κινήσεις της πολύ καλής ηθοποιού ακριβείς, η απόγνωσή της εμφανής, όπως και η οδύνη της απώλειας.
Συγκλονιστική η στιγμή του εναγκαλισμού της χήρας με τα άδεια πουκάμισα του νεκρού,εκεί που μέσα τους πριν ήταν το ζωντανό κορμί του.
Το έργο , περιγράφει τη τραγωδία, χωρίς να γίνεται μελό, η σκηνοθεσία εξαιρετική, όπως και η μουσική επιμέλεια του Νέστορα Κοψίδα.
Στις λίγες παραστάσεις που απομένουν αξίζει να δείτε ένα αρχιτεκτονικά δομημένο έργο στο θέατρο Αυλαία.-
Κριτική από τον Βαγγέλη Ραφτόπουλο