Με δύο άλμπουμ ήδη στο ενεργητικό τους, μία συνεργασία με τους θρυλικούς Band Of Holy Joy, πολυετή θητεία σε διάφορες underground μπάντες και με έναν ήχο που φέρνει κοντά τη folk με το post-punk και τα blues με το rock ‘n’ roll των ’60s, ανήκουν πλέον στο αναγνωρίσιμο μουσικό δυναμικό της πόλης. Μας μίλησε ο Nick Brave
Ποιοι ακριβώς είναι οι Minor Mine και πώς δημιουργήθηκαν; Λοιπόν, οι Minor Mine γεννήθηκαν το φθινόπωρο του 2007 από τους εναπομείναντες των Coal Heart, Κυριάκο (Κ) στα φωνητικά, την κιθάρα και το μαντολίνο και Γιώργο (George Animal) στα ντραμς, που συνέχιζαν να παίζουν στα Rough Studios. Στο μπάσο προστέθηκε ο Johnny. Τελευταίος μπήκα εγώ, αμέσως μετά την διάλυση των Holympus Grail και μετά από συζήτηση με τον Κ, που μας συνδέει παλιά και βαθιά φιλία, προσθέτοντας πληκτροφόρα όργανα, θέρεμιν και κάποια δεύτερα φωνητικά. Βέβαια, με τον Κ είχαμε γνωριστεί αρχικά στους Mute, αλλά αργότερα «κολλήσαμε» περισσότερο μουσικά στους Εarth’s Impossible Day και στους Ξενοδοχείο Για Ξένους.
Nick, σε έχουμε δει σε πολυάριθμα μουσικά σχήματα -Τhe Young Persons, Holympus Grail, Minor Mine. Πρόκειται ουσιαστικά για τους ίδιους ανθρώπους, σε διαφορετικούς ρόλους και με διαφορετικές μουσικές ή απλώς για μια μεταμφίεση πίσω από διαφορετικά ονόματα; Όχι. Οι Μinor Mine αποτελούνται από άλλους ανθρώπους, με κάπως διαφορετικά μουσικά background από αυτά των Young Persons και των Holympus Grail. Είναι μια καινούργια παρέα, που δημιουργήθηκε με πολύ καλή χημεία και όρεξη για μουσική. Προέκυψε πολύ αυθόρμητα τελικά.
Πώς είναι τα πράγματα για τις νέες μπάντες στην πόλη; Το πρόβλημα της έλλειψης οργανωμένων συναυλιακών χώρων παραμένει ή έχει αλλάξει; Πιστεύω τα τελευταία 3 – 4 χρόνια υπάρχει οργασμός δημιουργίας από πολλές μπάντες (συμπεριλαμβανομένων και των solo μουσικών) στην πόλη, που ανήκουν σε διαφορετικά είδη μουσικής. Κάποιες έχουν πολύ ενδιαφέρον, άλλες λιγότερο, όμως το σημαντικό είναι ότι υπάρχει μεγάλη κίνηση από gigs και επιπλέον κινούνται πολύ και δισκογραφικά. Όπως θα άρχισες να διαπιστώνεις και εσύ τελευταία, πολλά bars μετατρέπονται κατά καιρούς σε συναυλιακούς χώρους με μεγάλη επιτυχία. Είναι μια μόδα, άγνωστο όμως πόσο θα διαρκέσει. Ελπίζω για πάντα, όπως γίνεται σε άλλες χώρες εδώ και δεκαετίες. Η έλλειψη πολλών συναυλιακών χώρων με υποδομές (που ταλαιπωρεί την πόλη χρόνια) περνάει αυτήν τη στιγμή σε δεύτερη μοίρα, αν και σε αυτόν τον τομέα υπάρχουν θετικές εξελίξεις.
Σε παλιότερες ζωντανές εμφανίσεις (με τους Holympus Grail τουλάχιστον) υπήρχε ένα χαώδες κράμα jazz, noise ψυχεδέλειας και παραδοσιακού rock’n’roll. Τώρα πού κινείστε μουσικά; Οι Minor Mine κινούνται σε άλλα μουσικά πλαίσια. Είναι πιο κοντά στα αμερικάνικα roots, στη folk, στο rock’n’roll των 60’s, ακόμη και στα blues. Φλερτάρει ο ήχος και με post punk στοιχεία, όπως και με dark των 80’s. Μεγάλη βαρύτητα υπάρχει και στον στίχο, ο οποίος είναι λιγότερο σατιρικός και σουρεαλιστικός (όπως π.χ. στους Holympus Grail), και περισσότερο στραμμένος σε πορτρέτα και στιγμές της καθημερινής ζωής.
Γνωρίζω την αγάπη σας για τον Elvis. Ποιες άλλες μουσικές προσωπικότητες στέκονται πίσω από τους Minor Mine γνέφοντας συγκαταβατικά; Προσωπικά είμαι οπαδός του Elvis από μικρό παιδί. Οι μουσικοί που μας έχουν επηρεάσει είναι αρκετοί, άσχετα αν αυτό φαίνεται ή όχι στη μουσική μας. Ενδεικτικά σου αναφέρω τoυς Johnny Cash, David Eugene Edwards, Buddy Holly, Pascal Comelade, Ηolly Golightly, Blixa Bargeld, JG Thirlwell, Nick Cave, JL Pierce, Nick Drake, Wanda Jackson, Hank Williams, Βeck, Patsy Cline, Μartin Jacques, Band of Holy Joy.
Τι χρειάζεται μια μπάντα, για να επιβιώσει και να πάει μπροστά στη Θεσσαλονίκη; Ωραία ερώτηση. Κατά τη γνώμη μου ταλέντο, οργάνωση και κάποιες υποτυπώδεις δημόσιες σχέσεις. Ο κόσμος διψάει για συναυλίες κι έτσι, όταν αυτές γίνονται, πιστεύω ότι πλέον υποστηρίζονται αρκετά. Αυτό δίνει κουράγιο στα συγκροτήματα να συνεχίσουν. Από την άλλη μεριά, το κοινό της Θεσσαλονίκης δεν ενθουσιάζεται εύκολα και μπορεί να διακρίνει την ποιότητα σε γενικές γραμμές. Πολλοί μουσικοί από διάφορα σχήματα γνωρίζονται, είναι φίλοι μεταξύ τους και αποτελούν μέρος του κοινού. Αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο, γιατί υπάρχει μια αλληλεπίδραση που βοηθάει στην έμπνευσή μας πολλές φορές. Όσο γνωρίζω, η μεγάλη πλειοψηφία των μουσικών του σιναφιού μου δεν είναι επαγγελματίες και κάνουν κι άλλες δουλειές για να επιβιώσουν. Επομένως, πρέπει πάντα να υπάρχει ένα κίνητρο (συναυλίες, δισκογραφία), που συνήθως δεν έχει οικονομικά οφέλη ικανά για επιβίωση.
Πιστεύεις ότι όλη η προσοχή πέφτει σε συγκεκριμένα συγκροτήματα και μουσικούς, ενώ κάποιοι άλλοι μένουν για πάντα στο περιθώριο, στην τοπική σκηνή τουλάχιστον; Τα πολύ γνωστά ονόματα πάντα θα έχουν ακροατήριο και κοινό, όμως δεν νομίζω ότι λειτουργούν σε βάρος της προβολής άλλων. Υπάρχουν ευκαιρίες για όλους πια. Αρκεί να υπάρχουν τα τρία στοιχεία που σου ανέφερα προηγουμένως. Τα μέσα υπάρχουν άφθονα και σε τελική ανάλυση η «κοινότητα» των μουσικών σχημάτων (τουλάχιστον στη Θεσσαλονίκη) -καταλαβαίνεις τι εννοώ- που υπάρχει αυτή την εποχή, δεν νομίζω να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για mainstream αναγνώριση. Πάντως, η αλήθεια είναι ότι λόγω της κουλτούρας του Έλληνα στη μουσική, η «κοινότητα» αυτή έχει κάποιο κοινό, που είναι αρκετά περιορισμένο. Υπάρχουν πολύ αξιόλογοι μουσικοί στη Θεσσαλονίκη, που αξίζουν καλύτερη τύχη και μεγαλύτερο ακροατήριο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
info:
Πικ Νικ Urban Festival στην Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά (29-31/8)
Σάββατο 31 Αυγούστου
19.00 Συναυλία | Deep in the Top
19.00 Συναυλία | Minor Mine
21.15 Μικρού Μήκους | Εκκρεμότητα (Ελένη Μιλτσή, Ελλάδα, 2011)
21.30 Ταινία | Stand by me (Rob Reiner, Η.Π.Α, 1986)
Φεστιβάλ Στο Πάρκο
Πάρκο Νέας Ελβετίας
Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου
Έναρξη 18.30
Συνέντευξη στην Δανάη Σοφία Βαρδαλή