Ένα έργο σε σκηνή που θύμιζε γιαπωνέζικο θέατρο, με άκρατη σιωπή και ατέλειωτη κίνηση ανθρώπων και καρεκλών , ένα έργο καθαρά εικαστικό, ίσως φροντιστηριακό για νέους ηθοποιούς,βγαλμένο από πίνακα του ΡΕΜΠΡΑΝΤ, όπου κυριαρχεί το ημίφως, ένα έργο ταυτισμένο με τις άριστες φωτογραφίες του ΝΙΟΥΤΟΝ, παρακολουθήσαμε στο θεατρικό χώρο ΑΥΛΑΙΑ, ένα έργο τολμηρό στη διασκευή , στη σκηνοθεσία, στην ερμηνεία.
Η δραματουργική πλοκή είναι μάλλον υποταγμένη στο εικαστικό αποτέλεσμα, οι διάλογοι ελάχιστοι, η πάλη με το εγώ να αποτελεί το κεντρικό σημείο αναφοράς του έργου, η καθοδήγηση και η διαταγή να κυριαρχούν, σε μια ατμόσφαιρα καθηλωτική και υποβλητική, που έντεχνα δημιουργήθηκε από την πολύ καλή σκηνοθέτιδα Έφη Μπίρμπα
Ο Γκολιάτκιν, που τον υποδύεται ο εξαιρετικός Άρης Σερβετάλης, πρέπει να είναι ευπρεπώς ενδεδυμένος, συγκροτημένος, υπομονετικός, ήρεμος, αποδεχόμενος πλήρως τις κοινωνικές επιταγές.
Είναι εμφανής στο έργο η πρόθεση του συγγραφέα και της σκηνοθέτιδας να συναντήσει ένα άλλο εαυτό ο Γκολιάτκιν, πιο διατεθειμένο -και πιο ικανό- απ΄ό,τι ο ίδιος-, να ενταχθεί κοινωνικά, ίσως αναγκαίο κακό της υπαρξιακής αδυναμίας του.
Στο έργο του Ντοστογιέφσκι διαφαίνεται, με σαφήνεια, η διαμάχη και η πάλη του ατόμου με το εγώ, μια πάλη διαρκής και αέναη.
Η Έφη Μπίρμπα προσπάθησε να μεταφέρει στη σκηνή αποσπάσματα, τα καλλίτερα κατά την ίδια, του έργου του μεγάλου συγγραφέα, ένα τόλμημα όμως πολύ βαρύ και δύσκολο, ένα τόλμημα που στέρησε από τους καλούς ηθοποιούς της παράστασης τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις θεατρικές αρετές τους και από την ίδια την απόδειξη του μεγάλου ταλέντου της.
Επηρεασμένη από τις σπουδές της η σκηνοθέτιδα εμφάνισε ένα υπέροχο εικαστικό προϊόν, που στερήθηκε όμως της θεατρικότητας.
Οι ηθοποιοί Δρόσος Σκότης, Γιώργος Συμεωνίδης, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Συμεών Τσακίρης, με προεξάρχοντα τον Άρη Σερβετάλη υπάκουσαν στρατιωτικά στις εντολές της Έφης Μπίρμπα, που είχε και την επιμέλεια των σκηνικών και των κοστουμιών.-