Και μόνο το όνομα του Χάρολντ Πίντερ είναι αρκετό για να σπεύσει κάποιος να δει ένα έργο που έγραψε, όμως ο Βουβός Σερβιτόρος είναι ένα από τα πιο αδύναμα έργα του, ισως το πιο αδύναμο και ούτε οι πολύ καλές ερμηνείες των Αλέκου Συσσοβίτη και Γιώργου Χρανιώτη κατάφεραν να σώσουν τη παράσταση, ούτε η καλή σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη έδωσαν την ένταση και το ενδιαφέρον σε μια μονότονη παράσταση, όπου ο θεατής περιμένει κάτι συνταρακτικό που δεν έρχεται, παρά μόνο κάποιες γραπτές παραγγελίες για φαγητό, ίσως από ένα σερβιτόρο που δεν μιλά σε δύο επίδοξους δολοφόνους, κρυμμένους σε κουζίνα εστιατορίου, αναμένοντας το υποψήφιο θύμα.
Ο σκηνοθέτης επέλεξε ένα έργο με οσμή από υπόκοσμο, όπου οι δύο εκτελεστές πληρώνονται αδρά για να δολοφονήσουν θύματα που το μεγάλο αφεντικό επιλέγει, στο δε διάστημα της αναμονής ανατρέχουν στο παρελθόν, συζητούν για τις κοινές εμπειρίες τους, αγωνιούν για το πρόσωπο που θα εμφανισθεί και θα εξαφανισθεί αμέσως.
Δεν μας έχει ο Πίντερ συνηθίσει σε ανούσια έργα χωρίς πλοκή, έργα χωρίς σασπένς κα αγωνία, έργα επίπεδα χωρίς δράση.
Οι ερμηνείες των δύο ηθοποιών ήταν εξαιρετικές, προσπάθησαν να περισώσουν το έργο, η σκηνοθεσία του Τρουπάκη επιτυχής, έδωσε σάρκα σε ένα άψυχο σενάριο, το ανύψωσε και καθοδήγησε ιδανικά τους πρωταγωνιστές,-