Δεν ζητώ εκδίκηση, κατανόηση θέλω, φωνάζει η φοιτήτρια του έργου στην ανταγωνιστική της σχέση με τον καθηγητή της σε μία εξαιρετική παράσταση στο θέατρο Αυλαία , που μας έχει εντυπωσιάσει τα τελευταία χρόνια με τις θαυμάσιες επιλογές του.
Δύο υπέροχοι ηθοποιοί-Δημήτρης Καταληφός και Λουκία Μιχαλοπούλου- σε μία άκρως ελκυστική και συγχρόνως ωμή παράσταση του κορυφαίου θεατρικού συγγραφέα Ντέηβιντ Μάμετ-Ο Αμερικανικός βούβαλος, Οικόπεδα με θέα- δύο πόλοι των αντιθέσεων αρσενικό-θηλυκό, καλό-κακό,εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου,καθηγητή-φοιτητή.
Η φοιτήτρια κλαίουσα και οδυρομένη προσεγγίζει τον καθηγητή με πρόσχημα την επίδοσή της και τον παγιδεύει έντεχνα κα μεθοδικά σε καταστάσεις απόλυτα καταστροφικές, αναφέροντας απόπειρα βιασμού και σεξουαλική παρενόχληση στην επιτροπή προαγωγών , που θα αποφασίσει για την μονιμοποίηση του καθηγητή.
Ο καθηγητής συμβατικά ζώντας-με σύζυγο και γιο και επικείμενη αγορά σπιτιού- και αντισυμβατικά γράφοντας, από θέση ισχύος μετακινείται σε αυτήν της αδυναμίας, διαπραγματευόμενος την ανάκληση της αναφοράς.
Το τέλος έχει έντονα δραματικά στοιχεία , όπου ο καθηγητής εξοργίζεται με την απαίτηση της φοιτήτριας να δεχθεί την απόσυρση του βιβλίου του από την διδασκαλία του, επιτίθεται και την ξυλοκοπεί.
Στο πρόσωπο του καθηγητή αντιπροσωπεύεται ένα σύστημα αξιών, φθαρμένο σιγά-σιγά, που αναδεικνύει ημιέντιμους βολεμένους,με ακαδημαική αλλαζονία και υπαινιγμούς σεξουαλικής συνεύρεσης.
Η φοιτήτρια , έντονα αντιδραστική, δεν διστάζει να μεταβληθεί από γατούλα σε ύαινα, από καταπιεζόμενη κοπέλα σε τυραννική μορφή, καταστρέφοντας τα ανεκτά όνειρα ενός μεσοαστού.
Το έργο με απρόσμενες ανατροπές εντυπωσιάζει με την χρήση του λόγου όχι ως μέσου επικοινωνίας, αλλά ως τρόπου συγκρούσεως μέχρι θανάτου, είναι δε ενδεδειγμένο να παίζεται στα πανεπιστήμια σαν υπενθύμιση των ορίων καθηγητών και φοιτητών.
Ορίων στα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις, την κατανόηση.
Το έργο που παίχθηκε με επιτυχία στο απλό θέατρο την περίοδο 1994-95 από τους κ. Γεράσιμο Σκιαδαρέση και Μαριάνθη Σοντάκη , σκηνοθετήθηκε στο Αυλαία από την κ. Ελένη Σκότη, σε λιτό σκηνικό του κ. Γιώργου Γαβαλά και μουσική του Στ. Γασπαράτου.-