Ο Διονύσης Σαββόπουλος σε ρόλο σκηνοθέτη, ηθοποιού, μεταφραστή, μουσικού…. Και τα κατάφερε πάρα πολύ καλά όλα. Ο Πλούτος του ήταν ίσως η καλύτερη αριστοφανική παράσταση που είδα ποτέ. Και είδα πολλές.
Χωρίς περιττές χυδαίες βωμολοχίες, με πολύ προσεγμένες αναφορές στο παρόν, με σοβαρότητα και σε μερικά σημεία και προσωπικό αυτοσαρκασμό, η απόδοση της τελευταίας κωμωδίας του Αριστοφάνη σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς και να δεις ξανά το θέμα του πλούτου από νέα οπτική γωνιά. Είναι μία παράσταση που σέβεται τον Αριστοφάνη, χωρίς να εξευτελίζει το έργο, χωρίς να το καταστρέφει, όπως κατάφεραν να κάνουν πολλοί σκηνοθέτες στο παρελθόν.
Οι ήρωες του έργου είναι ο Χρεμύλος και ο δούλος του Καρίωνας. Ο Χρεμύλος γυρνάει από το Μαντείο των Δελφών με ένα παράξενο χρησμό. Να ακολουθήσει πιστά και να πάρει στο σπίτι του τον πρώτο άνθρωπο που θα βρει στον δρόμο του. Και βρίσκει τον τυφλό Πλούτο, που ο Δίας του στέρησε το φως γιατί δεν του άρεσε η επιθυμία του να πηγαίνει μόνο στους δίκαιους. Τον παίρνει στο σπίτι του και καλεί και όλους τους φτωχούς φίλους του για να πλουτίσουν και εκείνοι. Του υπόσχεται να τον πάει στο ασκληπιείο για να βρει ξανά το φως του και παρόλο που ο Πλούτος φοβάται την οργή του Δία πείθετε ότι είναι πιο δυνατός αυτός, γιατί είναι ο ίδιος που δίνει χρήματα στους πιστούς για να κάνουν τις προσφορές τους. Πριν φύγουν εμφανίζεται η Έντιμη Πενία και τους προειδοποιεί για όλα τα κακά που θα έρθουν αν πλουτίσουν όλοι. Τους προειδοποιεί ότι θα χαθούν όλες οι τέχνες και τα επαγγέλματα γιατί κανείς δεν θα δουλεύει και θα καταντήσουν να κάνουν οι ίδιοι όλες τις δουλειές. Την αγνοούν και θεραπεύουν τον Πλούτο, αλλά οι επιπτώσεις των ενεργειών τους φαίνονται άμεσα. Παρελαύνουν διάφοροι επισκέπτες από το σπίτι του Χρεμύλου προσπαθώντας να ωφεληθούν και αυτοί. Κάποια στιγμή έρχεται και ο θεός Ερμής λέγοντας ότι τώρα που πλούτισαν όλοι δεν γίνονται θυσίες και οι θεοί πεινάνε, έρχεται και ένας ιερέας του Δία ζητώντας και αυτός να μείνει κοντά τους. Τέλος όλοι μαζί οδηγούν τον Πλούτο στην παλιά του κατοικία.
Όπως είναι φυσικό η μουσική, το τραγούδι και ο χορός είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης. Οι υπέροχες φωνές όλων, και οι αρμονικές κινήσεις τους είναι υπέροχες.
Ο Νίκος Κουρής στο ρόλο του Χρεμύλου πολύ καλός. Η Αμαλία Μουτούση με την εξαιρετική φωνή της δίνει ζωή στην Έντιμη Πενία. Στον ρόλο του Πλούτου φαίνεται να το διασκεδάζει με την ψυχή του ο Μάκης Παπαδημητρίου.
Αυτός όμως που ξεχωρίζει πραγματικά από την παράσταση είναι ο Χρήστος Λούλης στο ρόλο του δούλου Καρίωνα. Παρών στην σκηνή σε όλη σχεδόν την διάρκεια της παράστασης, χορεύει, τραγουδάει και απαγγέλει τους στίχους του ποιητή με εξαιρετική μαεστρία.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος έχει προς το τέλος ένα μονόλογο κάνοντας αναγωγή στο παρόν των εννοιών του άδικου πλουτισμού, της διαφθοράς που τον ακολουθεί και των επιπτώσεών του στην κοινωνία. Ο ρόλος που ερμηνεύει ο Σαββόπουλος είναι μία παράβαση, δεν υπάρχει στο αρχικό κείμενο που με τόση αγάπη μετέφρασε.
Στο τέλος της παράστασης όλοι μαζί τραγουδούν το «μου φτάνει ένα κύμα στο ακρογιάλι…..» καλούν και τους θεατές στο τραγούδι που δεν σταματούν να χειροκροτούν…… ακολουθεί ένα ακόμα τραγούδι « μέρες καλύτερες θα ΄ρθουν, το λέει το ένστικτό μου…..» … και όλοι φεύγουμε σιγοτραγουδώντας με μία δόση αισιοδοξίας που κατάφερε να μας μεταδώσει ο μεγάλος Διονύσης Σαββόπουλος.
