Όλα ξεκίνησαν πριν την αυγή σ’ ένα τρένο για τη Βιέννη, συνεχίστηκαν πριν το ηλιοβασίλεμα στους δρόμους του Παρισιού και τελειώνουν (;) πριν τα μεσάνυχτα κάτω από τον ήλιο της Πελοποννήσου. Είναι πιθανόν ότι όσο υπάρχει απόθεμα από διαφορετικά τμήματα της ημέρας, να γυρίζονται νέα επεισόδια του πολυτάραχου έρωτα του ζευγαριού της ταινίας.Το κοινό ταξίδι της Σελίν και του Τζέσι συνεχίζεται δεκαοχτώ χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση. Και συνεχίζει να έχει πλάκα. Κι αυτό που έχει πλάκα δεν είναι πια αυτά που λένε οι δύο ερωτευμένοι αλλά ότι συνεχίζουν να τα λένε. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τη γνωριμία τους, οι ήρωες του Λινκλέιτερ δεν έχουν βαρεθεί να μιλάνε μεταξύ τους, αποδεικνύοντας ότι ο έρωτας περνά από το στομάχι, ξεκινά όμως από το στόμα και τα αυτιά. Ο έρωτας είναι ένα καθαρά βερμπαλιστικό ζήτημα και η ύπαρξή του οφείλεται στην συνεχή και αδιάκοπη διαιώνισή του. Όσο οι δύο ερωτευμένοι ήρωες της ταινίας θα «ξεθάβουν» νέο (ενδιαφέρον) υλικό προς συζήτηση, θα συνεχίζουν να είναι ερωτευμένοι και ο Λινκλέιτερ θα συνεχίζει να γυρίζει ταινίες.
Το «τέχνασμα» του σκηνοθέτη, αλλά και των πρωταγωνιστών του που συμμετέχουν στο σενάριο, αν και απλό είναι καλά κρυμμένο. Υποτίθεται πως η σειρά ταινιών που παρακολουθούμε είναι επεισόδια ενός μεγάλου έρωτα που αντέχει στο χρόνο, μιας ιστορίας που αφορά τους πάντες, που στοχεύει να συγκινήσει το πλατύ κοινό, το οποίο αρέσκεται να «χαβαλεδιάζει» παθιασμένες ιστορίες αγάπης. Όμως εκείνο που αντέχει τελικά στην πορεία των ετών δεν είναι ο έρωτας των Χόουκ-Ντελπί αλλά η φόρμα του Λινκλέιτερ. Ο οποίος, όχι μόνο δεν κάνει μια λαϊκή ερωτική ταινία όπως διατείνεται, αλλά αντίθετα, φτιάχνει ένα φιλμ που απευθύνεται μόνο σε εστέτ. Και προσέξτε: όχι γενικά σε σινεφίλ εστέτ αλλά σε εστέτ εκπαιδευμένους στη φόρμα των τριών ταινιών της σειράς. Ο σκηνοθέτης απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τον έρωτα ως συνειδητό εγκεφαλικό παιχνίδι, σ’ ένα κομμάτι του κοινού που σίγουρα δεν αποτελεί την πλειονότητα των θεατών.
Οπότε γεννάται το ερώτημα: που οφείλεται η επιτυχία της σειράς; Η απάντηση μπορεί να ανασυρθεί από την υπόθεση ότι το κοινό «υποδύεται» τους εστέτ, «υποκρίνεται» ότι έχει «εκπαιδευτεί». Το επίτευγμα του Λινκλέιτερ και των υπολοίπων δεν είναι ότι φτιάχνει μια συγκινητική ιστορία αγάπης αλλά ένα νέο κινηματογραφικό είδος που θα μπορούσε αδόκιμα και να χαρακτηριστεί ως «road love talk movie»… Όσο για τον ελληνικό ήλιο και το πελοποννησιακό τοπίο, σίγουρα δεν μ’ αφήνουν αδιάφορο από πατριωτικοτουριστικής άποψης αλλά η ταινία του Λινκλέιτερ θα μπορούσε να είχε γυριστεί οπουδήποτε.