Φιλία. Υπάρχει; Δεν υπάρχει; Είναι από τα αγαπημένα θέματα προς συζήτηση. Κάποιοι λένε ναι, άλλοι όχι. Σίγουρα, οι άνθρωποι δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, αλλά είναι αυτό αρκετό για να είμαστε με άλλους ανθρώπους και να τους αποκαλούμε φίλους μας; Μήπως είναι απλά γνωστοί μας, παρέες μας, άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε λίγο χρόνο μαζί; Κι αν είναι έτσι ποια είναι εκείνα τα γνωρίσματα που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε τους γνωστούς και τους ανθρώπους που συμπαθούμε απ’ αυτούς που είναι φίλοι μας;
Ο άνθρωπος χρειάζεται άλλους άνθρωπους για να καταφέρει να επιβιώσει, είναι κοινωνικό ον, τα έχει πει εδώ και χιλιάδες χρόνια ο Αριστοτέλης, κι αυτή του η κοινωνική δεξιότητα είναι που τον ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα. Συναστρέφεται, λοιπόν, με πολύ κόσμο από την νηπιακή του ηλικία ακόμη. Άλλα άτομα γίνονται πιο κοινωνικά κι εξωστρεφή, κάποια άλλα είναι περισσότερο ντροπαλά, αλλά όλοι βρίσκουν κάποιον ή κάποιους να μοιραστούν τα παιχνίδια τους (σε μικρότερη ηλικία), τα ενδιαφέροντά τους, τις ιδέες τους, τις σκέψεις τους. Πώς βρίσκουμε τους ανθρώπους αυτούς που μπορούμε να κολλήσουμε;
Όταν είμαστε μικροί είναι πολύ πιο εύκολο να κάνουμε γνωριμίες και ν’ αποκαλέσουμε κάποιον φίλο μας. Άλλωστε, ο διαχωρισμός γίνεται με κριτήριο τα παιχνίδια. Με ποιον ταιριάζουν τα γούστα μας στο παιχνίδι, με ποιον δεν μαλώνουμε όταν παίζουμε ή ακόμα ακόμα ποιος έχει πιο πολλά ή πιο καλά παιχνίδια – αυτό είναι ένα κριτήριο που μπορεί να παραμείνει και στην ενήλικη ζωή μας. Όταν μεγαλώσουμε, όμως, τα πράγματα αλλάζουν και τότε τι γίνεται; Διαλέγουμε τους φίλους μας με βάση τα κοινά ενδιαφέροντά μας; Με βάση την κοινή προέλευση; (τοπική, πολιτιστική, κοινωνική κλπ) Με βάση τα συμφεροντά μας; Ή απλώς, φίλοι μας είναι όσοι δεν βαριόμαστε να τους βλέπουμε και να τους ξαναβλέπουμε σε συχνά διαστήματα κι το τι μας κρατά δεμένους μ’ αυτούς είναι ένα μυστήριο τόσο μεγάλο, όπως και το τι μας κάνει να πλησιάζουμε τους ερωτικούς μας συντρόφους; Γιατί λέμε ότι έχουμε κοινά με τους φίλους μας, αλλά η ζωή μας διαψεύδει. Μπορεί να μην χρειάζεται και καμία συμφωνία σχεδόν, καμία ταύτιση για να θεωρείς κάποιον φίλο σου, ίσως μάλιστα αυτή η διαφορά να σε κάνει να μην τον βαριέσαι και να τον αγαπάς.
Ωραιότατη εισαγωγή για την επόμενη παράγραφο. Ώστε, λοιπόν, αγαπάμε τους φίλους μας; Δεν ξέρω. Γιατί για να μπορούσα να πω την γνώμη μου με σιγουριά, θα ‘πρεπε να έχω καταλήξει η ίδια στο τι είναι η αγάπη, πώς ορίζεται, κι ακόμα αν υπάρχει- ούτε καν αυτό δεν έχει λυθεί. Μπορεί να ειπωθεί σχεδόν με σιγουριά ότι οι φίλοι μας είναι άνθρωποι που τους λέμε τα πάντα, που τους εμπιστευόμαστε, που ξέρουμε ότι δεν θα μας κάνουν κακό, αλλά ούτε κι εμείς σκεφτόμαστε ποτέ άσχημα γι’ αυτούς. Η σχέση μας είναι ιδεατή. Δεν λέω, βέβαια, και θα μαλώσεις με τους φίλους σου, μπορείς και να πάψεις να τους μιλάς, αλλά θα ξες ότι είναι εκεί, πάντα εκεί, γιατί είναι φίλοι σου. Ίσως αυτό να είναι οι φίλοι. Εκείνοι οι άνθρωποι που μπορεί να σταματήσεις κάποτε να τους μιλάς ή να σου μιλάνε, αλλά μόλις τους ξαναβρείς ή τους ξαναχρειαστείς να είναι εκεί και να είναι σαν να μην έχει περάσει μια μέρα. Ρομαντική σκέψη; Στο χέρι μας είναι. Ίσως αυτός να είναι απλά ο τέλειος ορισμός, που αποδεικνύει ότι ούτε φίλοι υπάρχουν τελικά.