Πιο παλιά είχα μια θεωρία που ως ένα σημείο την ασπάζομαι μέχρι και σήμερα. Έλεγα πως ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος, απόλυτα χαρούμενος με την ζωή του, μόνο όταν είναι μικρός. Μόνο όταν δεν έχει καμία άλλη έγνοια κι ασχολία πέρα από το παιχνίδι του. Όταν τα μόνα βιβλία που έχει είναι αυτά που έχουν εικόνες, όταν δεν ξέρει να γράφει, όταν δεν έχει πάει ακόμη σχολείο και δεν ξέρει να μετράει και να υπολογίζει. Δεν έχει μάθει ούτε ιστορία, ούτε θρησκευτικά. Όταν είναι απλά ένα παιδί.
Γιατί από την στιγμή που έρχεται το σχολείο ση ζωή ενός παιδιού όλα αλλάζουν. Αμέσως, αναγκάζεται να μπει σε καλούπια, ν΄αποκτήσει πρόγραμμα και συγκεκριμένα ωράρια. Αποκτά υποχρεώσεις κι ευθύνες, αποκτά άγχη: “Την έγραψα σωστά την ορθογραφία;” , “Θα με μαλώσει η μαμά αν δει τα λάθη που έκανα;”. Κι ολοένα μεγαλώνει και τρέφεται αυτή η αγωνία, όσο μεγαλώνει και το παιδί, ώσπου γίνεται μεγάλος και κάποια στιγμή το συνειδητοποιεί πόσο του λείπει το παιχνίδι, κάθε παιχνίδι, οποιοδήποτε παιχνίδι.
Κάποιος απ΄τους σπουδαίους που λένε τ’ αποφθέγματα, μα τώρα δεν θυμάμαι ποιος είναι, είχε πει: “Βρες χρόνο να παίξεις. Είναι το μυστικό της νεότητας”. Πραγματικά, αυτό είναι από τα λίγα αποφθέγματα που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη. Λίγο πολύ όλοι μας γνωρίζουμε πόσο καλό είναι το παιχνίδι για τα παιδιά, πώς τα βοηθάει ν’ αναπτυχθούν, να εξελιχθούν, να συγκροτήσουν την προσωπικότητά τους, να κοινωνικοποιηθούν κλπ. Δεν υπάρχει, όμως, ηλικία που ξαφνικά θα πρέπει να σταματά το παιχνίδι, επειδή τάχα μεγάλωσες και δεν θες να περνιέσαι για μικρός, και να ξαναγυρίζεις μετά από κάποια χρόνια, πιο σίγουρος για τον εαυτό σου πια, στην ασφάλεια των επιτραπέζιων παιχνιδιών.
Όχι. Υπάρχουν τόσα πολλά παιχνίδια που είναι κρίμα να μην τα δούμε, να μην ασχοληθούμε μαζί τους. Τι καλό μπορεί να μας κάνουν; Ούτε που μπορούμε να το δούμε εκ πρώτης. Καταρχήν, είναι ένας ωραιότατος τρόπος χαλάρωσης και ανακούφισης, σου απομακρύνει όλα τα προβλήματα. Ακόμη ακόμη, σου εξάπτει την φαντασία, λειτουργεί το μυαλό σου πέρα από τα στενά πλαίσια που του έχεις μάθει – και του έχουν μάθει να λειτουργεί- τώρα που μεγάλωσες κι έμαθες υπολογιστική. Κι άλλα, άλλα πολλά, αλλά κυρίως· σε ξαναφέρνει στη ζωή, νιώθεις ζωντανός, ανέμελος, σου δίνει χαρά σαν να ‘σουνα παιδί. Ζεις στον κόσμο σου για λίγο, χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν. Άσχημο είναι αυτό;
Άλλωστε, για να προχωρήσω λίγο ακόμα, σε μια πιο αυθαίρετη αλλά ποιητική ερμηνεία, το ρήμα παίζω, προέρχεται από δύο λέξεις. Από την λέξη παις (δηλαδή, παιδί) και από το ρήμα ζω. Γιατί να συνδέουμε, λοιπόν, το παιχνίδι μόνο με το παιδί κι όχι και με τη ζωή;
Σημ: Βγάλε από μέσα σου τον κρυμμένο πειρατή, κι εσύ, την κρυμμένη πριγκίπισσα.