Ο Αλέξανδρος Ραγκαβής έγραψε το 1843 μια κωμωδία διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα που μας επέβαλαν οι δανειστές της εποχής σε εφαρμογή μνημονίου, που είχε σαν συνέπεια την εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη, μια κωμωδία πολιτική, που είναι εμφατική της διαφθοράς, της υποδούλωσης στις ξένες δυνάμεις, της διαπλοκής, της εξαγοράς συνειδήσεων.
Στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο ως διαχρονικό, όπως και η εποχή που ζούμε, που μοιάζει με τη περίοδο του έργου και πιθανόν να είναι ίδια και μετά από διακόσια χρόνια.
Κύριο πρόσωπο της παράστασης είναι ο Κουτρούλης, ένας πλούσιος ράφτης από τη Σύρο που είναι σφόδρα ερωτευμένος με την όμορφη κόρη ιδιοκτήτη ξενοδοχείου της Αθήνας, στο οποίο διαμένει , όταν έρχεται στην πρωτεύουσα για δουλειές.
Ο ξενοδόχος, εντυπωσιασμένος από τα πλούτη του Κουτρούλη, δέχεται τη πρότασή του για γάμο με τη κόρη του, που όμως είναι ερωτευμένη με νέο της ηλικίας της.
Η συνέχεια είναι γεμάτη από ανατροπές, συνωμοσίες, δολοπλοκίες, χρηματισμούς, με προεξάρχοντα της απάτης τον δούλο του ράφτη , προκειμένου να καμφθούν τα εμπόδια που η νύφη βάζει για να παντρευτεί.
Ολόκληρο σκηνικό στήνεται προκειμένου ο Κουτρούλης να γίνει , κατ απαίτηση της νύφης, υπουργός, για να τον κάνει σύζυγό της, σκηνικό που επιφέρει τραγελαφικές καταστάσεις, πανηγυρισμούς, ματαιοδοξίες, διαψεύσεις.
Το έργο λειτούργησε σαν αντίδοτο στη θλίψη της περιόδου εκείνης, χαροποίησε τους θεατές, κατάφερε να είναι σύγχρονο και σήμερα, που τα προβλήματα που έχουμε είναι τα ίδια.
Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης στο ρόλο του Κουτρούλη ήταν εξαιρετικός, απέδωσε την αφέλεια και την ματαιοδοξία του υποδειγματικά, ο Νικόλας Μαραγκόπουλος στο ρόλο του δούλου υπέροχος, ο Δημήτρης Κολοβός σαν ξενοδόχος πειστικός, ‘οπως και όλοι οι ηθοποιοί, σε μια
ωραία σκηνοθεσία του Γιάννη Καλατζόπουλου.-