Θα μπορούσε να είναι το τραγούδι της παράστασης. Αυτό που θα την έντυνε και θα εξέφραζε τον ήρωα της, ένα Trendy Boy, Θεσσαλονικιό, βουτηγμένο σ’ όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την Θεσσαλονίκη, αλλά κυρίως τη γενιά του, που ψάχνεται από κάπου να πιαστεί.
Το κείμενο είναι του blogger Βασίλη Λιπώνη. Υπάρχει εδώ, λοιπόν, μια πρωτοτυπία καθώς δεν πρόκειται για ένα κείμενο θεατρικό, έχει άλλη γλώσσα πιο άμεση, πιο προφορική, πιο καθημερινή. Αυτό όμως είναι και που την σώζει από άσκοπες και άστοχες υπερβολές και θεατρινισμούς με φράσεις-τσιτάτα. Το κείμενο είναι όπως ένα blog. Λες τις σκέψεις σου, τις επιθυμίες σου, βγάζεις τα εσώψυχά σου σαν να ήταν το ημερολόγιό σου. Αυτό έκανε και το κείμενο της παράστασης, είχε απεύθυνση, καταλάβαινες τι σου έλεγε, σε αφορούσε. Ήταν κάτι λίγο πολύ γνωστό σε σένα. Το μόνο κακό ίσως ήταν ότι ήθελε να πει πολλά σε περιορισμένο χρόνο και έτσι έπιανε και άφηνε θέματα, δεν τα ανέπτυσσε. Το ως έχει κείμενο μπορεί να αποτελέσει μια καλή βάση για το μέλλον, για μελλοντική επεξεργασία.
Η σκηνοθεσία και η σκηνογραφία της παράστασης είναι του Νίκου Καλαϊτζίδη. Ο Νίκος Καλαϊτζίδης, αν και σκηνογράφος, αποπειράθηκε για πρώτη φορά να σκηνοθετήσει και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Η παράσταση είχε πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και σκηνοθετικά ευρήματα, όπως με το τηλέφωνο που χτυπούσε, πολύ ξεχωριστή και η αρχή της παράστασης με δύο εκ των τριών ηθοποιών να καθαρίζουν και να ετοιμάζουν τη σκηνή, ουσιαστικά να στήνουν τα σκηνικά μπροστά μας. Πολύ έξυπνο. Ίσως θα έπρεπε μόνο να δουλευτούν κάποιες κινήσεις των ηθοποιών, ώστε να είναι πιο αρμονικές γιατί έδειχναν κάπως βίαιες ή άτσαλες. Ίσως θα έπρεπε να ήταν πιο σταθεροποιημένες, πιο στάνταρ.
Όσον αφορά τα σκηνικά, αυτά ήταν το κάτι άλλο. Ειδικά η ιδέα με το κρεβάτι ήταν εντυπωσιακή, φαινόταν όμως ότι δεν τη σκέφτηκε απλά για να εντυπωσιάσει κι αυτό ήταν ακόμη καλύτερο. Το video-mapping που τόσο περίμενα, για μένα δεν λειτούργησε. Λειτούργησε μόνο ελάχιστες στιγμές, ενώ τις περισσότερες φορές το βρήκα περιττό, γιατί θεωρώ πως ο κόσμος πρέπει να σχηματίζει μόνος του τις εικόνες, και να μην μοιάζει με βίντεο του Μπραφ, όπου υπάρχει καταιγισμός εικόνων σχετικών με το θέμα στο οποίο αναφέρεται. Παρ’ όλα αυτά, ήταν σημεία που ακριβώς το video-mapping προκαλούσε γέλιο, αν και προσωπικά δεν κατάλαβα το γιατί. Το video στο τέλος, όμως, ήταν πάρα πολύ έντονο και είχε πολύ ωραίες εικόνες, δυνατές που τις συνοδεύε μουσικά με μια διασκευή-έκπληξη, από την Χρύσα Ιωαννίδου. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι δεν υπήρχε σύνδεση. Το video ήρθε λίγο ξαφνικά.
Ποιος είναι τελικά ο trendy της υπόθεσης; Ο Κλείτος Κυριακίδης, ο οποίος είχε μια αποστασιοποιημένη στάση σε σχέση με το ρόλο του, όχι συναισθηματική, και αυτό είναι κάτι που το εκλαμβάνω ως θετικό. Καμιά υπερβολή στο παίξιμο, τίποτα το teatrale, κράτησε μόνο τα αναγκαία στοιχεία και πέτυχε έτσι κάποιες πολύ αληθινές στιγμές, πολύ πειστικές. Τον Κλείτο Κυριακίδη πλαισίωναν ο Ανδρέας Μαυρίδης και ο Κυριάκος Χρυσίδης. Δύο άτομα χωρίς λόγια, αλλά με λόγο ύπαρξης. Ο ρόλος τους δεν ήταν σαφής, θα μπορούσαν να είναι η κοινωνία, θα μπορούσαν να είναι πτυχές του εαυτού του ήρωα ή και τα δύο μαζί, αφού ο ήρωας είναι κομμάτι της κοινωνίας. Και ο Ανδρέας Μαυρίδης και ο Κυριάκος Χρυσίδης, ειδικά ο πρώτος, είχαν άνεση στη σκηνή, καμία αμηχανία.
Ένα μόνο πράγμα μου έκανε άσχημη εντύπωση από την αρχή, αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι στην πορεία το ξέχασα. Είναι το πιο απειροελάχιστο πράγμα, θα μπορούσα να μην το είχα προσέξει καν, αλλά μου έκανε άσχημη εντύπωση οπτικά. Οι ηθοποιοί φορούσαν καλτσάκια γυναικεία, για μπαλαρίνες. Ξέρω ότι ο χώρος του Partizan είναι δύσκολος χώρος και δεν μπορείς να πατήσεις ξυπόλητος, προσπαθούσα να βρω εναλλακτική, αλλά δεν βρήκα.
Το έργο είναι αφιερωμένο στις γιαγιάδες… Στις γιαγιάδες, που όπως λέει το πρόγραμμα της παράστασης, οφείλουμε τη δυνατότητα μας για περισσότερη ελευθερία. Τη δυνατότητα όμως. Όχι την ελευθερία.. Έτσι είναι και ο trendy ήρωας, έτσι είμαστε κι εμείς.