Ένα ερωτικό τρίγωνο…Στο θέατρο ή στη ζωή; Μια Τζοκόντα που θέλει να γίνει Ντα Βίντσι ή ένας Ντα Βίντσι που θέλει να γίνει Τζοκόντα; Το θέατρο είναι ο καθρέφτης της ζωής ή η ζωή ο καθρέφτης του θεάτρου; Αυτά και άλλα πολλά αναφέρονται στο δελτίο τύπου της παράστασης “Τζοκόντα vs Ντα Βίντσι”, που ανεβαίνει από το ΚΘΒΕ στο νέο υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Πρόκειται για ένα έργο της Καρίνας Ιωαννίδου , βραβευμένο με το Α’ κρατικό βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου. Παρά το βραβείο, όμως, το έργο δεν ήταν αυτό που περίμενα. Τόσο που αναρωτήθηκα αν έδωσαν το βραβείο στο έργο μόνο και μόνο επειδή μιλά για το θέατρο και άρα έχει σχεδόν εξ’ ορισμού ενδιαφέρον. Πολλές από τις ατάκες του έργου τις βρήκα υπερβολικές ως γλυκανάλατες μπορώ να πω..Βέβαια δεν παύει αυτή να είναι η προσωπική μου γνώμη, σε κάποιους άλλους μπορεί και να άρεζαν, να τους φάνηκαν θεατρικές.
Η σκηνοθεσία είναι του νεαρού Ένκε Φεζολλάρι. Η αλήθεια είναι ότι είχε αρκετά ενδιαφέροντα σημεία. Ανάμεσα τους ξεχωρίζω την αρχή – τα πρώτα πρώτα λεπτά της παράστασης- , το μικρόφωνο στο οποίο πήγαιναν οι ηθοποιοί κι έλεγαν κάποια από τα λόγια τους, αν και μερικές φορές σχεδόν χωρίς εμφανή λόγο και το γεγονός ότι υπήρχε μια ντουλάπα που λειτουργούσε ταυτοχρόνως ως πόρτα. Μ’ άρεσε κι η ιδέα οι ηθοποιοί να είναι στο τέλος της παράστασης πίσω από την αυλαία, σε μια άλλη διάσταση και στη συνέχεια να ανάβουν και να σβήνουν σπίρτα, κίνηση που με παρέπεμπε στο στιγμιαίο, φευγαλέο και ανεπανάληπτο της ζωής και του θεάτρου. Αλλά αυτή είναι μόνο μια προσωπική ερμηνεία. Δυστυχώς, κατά διαστήματα μου φάνηκε ότι ο σκηνοθέτης άφηνε εκτεθειμένους τους ηθοποιούς του. Επιπλέον, υπήρχε στην παράσταση, κατά την προσφιλή συνήθεια πολλών προσφάτων παραστάσεων, ένα βίντεο του οποίου τη σημασία δεν κατάλαβα. Δεν ήταν βασικό κομμάτι του έργου, δεν κατάλαβα ξαναλέω τη λειτουργία του και είμαι πολύ περίεργη πραγματικά να δω πώς το σκέφτηκαν αυτό. Η δημιουργία του πάντως έγινε από την Αθηνά Λιάσκου. Του Φεζολλάρι, επίσης, είναι και οι φωτισμοί και η μουσική επιμέλεια. Και τα δύο άψογα. Ειδικά η μουσική επιμέλεια ήταν το κάτι άλλο, απόλυτα ταιριαστή και εντός κλίματος.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του ερωτικού τριγώνου συναντούμε την Γιολάντα Μπαλαούρα, τον Γιάννη Σαμψαλάκη και την Εύη Σαρμή. Η Γιολάντα Μπαλαούρα είχε κάποιες καλές στιγμές, είναι ιδιαίτερα συμπαθής αλλά φαινόταν σαν να μην καταλαβαίνει τι κάνει και γιατί. Ο Γιάννης Σαμαψαλάκης, δυστυχώς δεν είχε απεύθυνση, έλεγε τα λόγια του για να τα πει. Δεν είχε υπόσταση. Η Εύη Σαρμή, όμως, ήταν υπέροχη. Πειστική καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, δεν αμφέβαλλα ούτε στιγμή ότι η Μίνα, ο ρόλος που υποδυόταν, υπάρχει.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια τέλος είναι της Αλεξίας Θεοδωράκη. Πολύ λειτουργικά και έξυπνα τα σκηνικά, μου άρεσε η τοποθέτηση διαδρόμου πασαρέλας στη σκηνή. Ενδιαφέροντα και τα κοστούμια. Τίποτα περιττό, τίποτα που να χτυπάει άσχημα στο μάτι.
Εν ολίγοις, η παράσταση γίνεται εύκολα κουραστική γιατί το έργο ως κείμενο δεν έχει κάτι να σε κρατήσει, κάτι να σου πει, κάτι να νιώσεις. Αισθάνεσαι πολλές φορές ότι τελειώνει αλλά κάθε φορά ξεγελιέσαι. Από το παράδειγμα αυτό ίσως φαίνεται τελικά πως στο θέατρο και το κείμενο είναι πολύ πολύ σημαντικό.
*Για κάποιον λόγο τα διαφημιστικά φυλλάδια της παράστασης αναφέρουν ότι στο βίντεο εμφανίζεται η Πόπη Τσαπανίδου και η Τζένη Θεωνά, ενώ εμφανίζεται μεν η πρώτη, αλλά τη θέση της Θεωνά έχει πάρει στο βίντεο η Μαρία Καβογιάννη.