Όνειρο ήταν και πάει. Η αγαπημένη όλων των Ελλήνων αποχαιρέτησε το υπόλοιπο τουρνουά πρόωρα, χωρίς να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των εκατομμυρίων οπαδών της.
Η εθνική μας ομάδα προσπάθησε, αγωνίστηκε έντιμα, έχασε παίκτες που τραυματίστηκαν, στερήθηκε άλλους που δεν υιοθέτησαν ποτέ το μεγαλείο να παιζουν με τα χρώματα της χώρας, δεν επέλεξε αντιπάλους, δεν ευνοήθηκε από την διαιτησία, δεν είχε μαζί της πολυάριθμους φιλάθλους.
Από το αποτέλεσμα που δεν ήταν ανάλογο των δυνατοτήτων της , είναι εύκολο να ασκηθεί ανέξοδη και εύκολη κριτική. ‘Όμως είναι άδικο να κατηγορηθεί το τεχνικό τιμ και οι παίκτες που σίγουρα έκαναν λάθη , αλλά κατέθεσαν κάθε ικμάδα των δυνάμεών τους, αγωνίστηκαν με πόνους, έζησαν κάθε ένταση του αγώνα, δεν ολιγώρησαν.
Είναι αλήθεια ότι 4 παίκτες- Κοπόνεν, Μπελινέλι, Γκ. Ντράγκιτς και Μπογκντάνοβιτς- μας στέρησαν την δυνατότητα να προχωρήσουμε και ασφαλώς η αντιμετώπισή τους δεν ήταν η ενδεδειγμένη Αυτό όμως δεν μειώνει την χαρά που μας χάρισε η ομάδα στις νίκες και την αγωνία που μας πρόσφερε σε αγώνες που χάθηκαν.
Τις ώρες που η εθνική μας αγωνιζόταν , η κυκλοφορία σε όλη την χώρα ήταν ανύπαρκτη και η ζωή όλων αποκτούσε νόημα και σκοπό. Μακρυά από την κρίση που μαστίζει την χώρα , η προσοχή και το ενδιαφέρον εστιαζόταν στον Σπανούλη, τον Ζήση, τον Μπουρούση.
Η εθνική μπάσκετ προσέγγισε τα υψηλά ιδανικά των Ολυμπιακών αγώνων με το ευ αγωνίζεσθαι, την τόλμη, την γενναιότητα, το ήθος. Δεν κατώρθωσε να κάνει πρωταθλητισμό, όμως έδωσε υψηλά δείγματα αρετής, ικανότητας, δυναμισμού.
Ο χρόνος είναι σίγουρα υπέρ της. Με την προσθήκη νέων φερέλπιδων παικτών και την διατήρηση του προπονητή είναι βέβαιο ότι θα γνωρίσουμε καινούργιες επιτυχίες.
Ας μην πυροβολήσουμε λοιπόν την εθνική, αλλά ας την χειροκροτήσουμε.
Αλλωστε το αξίζει.-