Παύλος Λεμοντζής

Website URL: https://cityculture.gr/paylos-lemontzis/

«Σχέσεις» Πόθου – Πάθους – Πόνου με τον Τάκη Χρυσικάκο, κριτική παράστασης

Ένα εγκόλπιο –  ανθολόγιο  περί έρωτος  και  συνουσίας,  με ό,τι καταγράφτηκε  στο  μυαλό  και  στη  μνήμη  του Διονύση Χαριτόπολου   σαν ιδέα, σαν εντύπωση και  σα γνώση,  στην προεμβρυϊκή τους  μορφή. Στη συνέχεια  μεταφέρθηκε στο χαρτί  σκόρπιο μεν, αλλά συμμαζεμένο σε  μια ενότητα, όσο παράδοξο  κι αν ακούγεται. Και, δοκίμιο πλέον, έφτασε στα χέρια του  Χρυσικάκου.

Η πόρνη από πάνω, Θέατρο Αριστοτέλειον, κριτική παράστασης

Μετράει  ήδη  οκτώ  γεμάτα  χρόνια. Στο  σανίδι. Αυτή  η πόρνη, η «από πάνω».  Όχι στο κρεβάτι ούτε στον δρόμο  με  τα κόκκινα φανάρια. Αυτή η πόρνη, η  κατ’ ουσία «από πάνω» πόρνη, δεν έχει  τα  φαντεζί φτιασιδώματα, δεν έχει ζαρτιέρες κι ανοικτό, ξέχειλο μπούστο, δε ζει σε λαϊκή  γειτονιά, δεν έχει ταρίφα. Είναι σκέτα, από

«Οι δούλες» του Ζαν Ζενέ, κριτική παράστασης

Τέσσερις  πλαστικές  ασημί  λουρίδες  στο  δάπεδο.  Πολλά πλαστικά πολύχρωμα  λουλούδια πάνω στον «Επιτάφιο» – τραπέζι – καθρέφτη. Πλαστικά φορέματα  η  Κυρία , πλαστικές ποδιές  οι υπηρέτριες.  Πλαστικά παπούτσια, πλαστικά  γαλιά. Αλλά αυτές   οι «Δούλες»,  οι φρέσκιες, οι σύγχρονες, μια  έκπληξη.  Βουτηγμένη στο  πλαστικό μεν, αλλά,  σαφώς, μια εύπλαστη αυθαιρεσία.  Μήπως  τι  είναι  η παράσταση;  Η

«Μητέρες;», κριτική παράστασης

Παραμύθια για ενήλικες στη σοφίτα του Μπενσουσάν Χαν Τα τρία  «άγρια» παραμύθια   που έπλεξε περίτεχνα  σε ιδιαίτερη θεατρική διασκευή  ο γητευτής  του αλλόκοτου Δαμιανός  Κωνσταντινίδης, αποτελούν μεταφορές, παραβολές  της  ζωής έξω από  τα όρια, έξω  από τις επιταγές της  κοινωνίας. Στη  συγκεκριμένη γκροτέσκα  πλεξίδα των ιστοριών συναντάμε τον καταχωνιασμένο  φόβο αλλά και την άγνοια  κινδύνου,

Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ, κριτική παράστασης

   Το «Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ», υποψήφιο για τα 7 κορφιάτικα βραβεία από την  Ακαδημία Θεατρικών Βραβείων Τέχνης (στις κατηγορίες: καλύτερη παράσταση, καλύτερη σκηνοθεσία, καλύτερο θεατρικό κείμενο, καλύτερη μουσική θεατρικού έργου «Μίμης Πλέσσας», καλύτερο θεατρικό τραγούδι ( ερμηνεία ), καλύτερος νέος ηθοποιός, καλύτερος σχεδιασμός φωτισμών), γοήτευσε τους Αθηναίους και  τώρα ήρθε στη Θεσσαλονίκη. Η  συγγραφέας  Βάσια Αργέντη, αν και

Οι τρεις αδελφές από το Κ.Θ.Β.Ε., κριτική παράστασης

   «Η απαίτηση είναι οι ήρωες  να καταλήγουν δραματικά αποτελεσματικοί. Αλλά στη ζωή οι άνθρωποι δεν αυτοκτονούν ή κρεμιούνται ή ερωτεύονται ή λένε έξυπνα πράγματα κάθε λεπτό. Περνάνε το χρόνο τους τρώγοντας, πίνοντας, τρέχοντας πίσω από γυναίκες ή άντρες, λέγοντας ανοησίες. Είναι απαραίτητο αυτό να φανεί στη σκηνή. Ένα έργο πρέπει να περιλαμβάνει ανθρώπους που

Οι «Επικίνδυνες μαγειρικές» του Ανδρέα Στάικου, κριτική παράστασης

    Η πρωτοτυπία, η ευφυΐα, η γοητεία, η φαεινή ιδέα  της ερωτικής διαδρομής  από  το στομάχι  στον εγκέφαλο, από το τραπέζι  στο κρεβάτι, οι λεπτές αποχρώσεις συναισθημάτων,  όπως οργή,  λαχτάρα, έλξη, απελπισία,  φιληδονία στον ουρανίσκο  και ορμές στο υπογάστριο,  αλλά και  οι  οσμές  από ένα τραπέζι στρωμένο  με  επιτηδευμένες γαστριμαργικές  συνθέσεις, συναντώνται σ’ ένα εκπληκτικό

«Μετά τη Θήβα» του Δημήτρη Καρακάση, κριτική παράστασης

  Ο συγγραφέας, σκηνοθέτης και σκηνογράφος είναι ψυχίατρος. Βιοπορίζεται ως επιστήμων ψυχίατρος στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά σπούδασε και στο θεατρικό τμήμα του Α.Π.Θ.    Για δεύτερη φορά  (η πρώτη απόπειρα συγγραφικής γραφής  ήταν στο πλαίσιο της “Πρώτης Γραφής’’ του ΚΘΒΕ),  γράφει ένα πυκνό κείμενο με δαιδαλώδη πλοκή, το σκηνοθετεί, το ανεβάζει στη μικρή σκηνή

«Μόλλυ Σουήνυ», στο Φουαγιέ της Ε.Μ.Σ. από το Κ.Θ.Β.Ε., κριτική παράστασης

    Μία γυναίκα, δυο άνδρες. Ανάμεσά  τους  η αναπηρία.  Σε ποια μορφή;   Και ποιος είναι ο ανάπηρος;   Τρεις  μονόλογοι, τρεις  διαδρομές,  τρεις  χαρακτήρες. Ποιος είναι ο  πιο περίπλοκος;    Απαντήσεις   ξεκάθαρες   στην παράσταση  της  «Μόλλυ Σουήνυ»,  που έκανε πρεμιέρα αγκαλιά μ’ ένα γράφημα: «βλέπω δε σημαίνει κατανοώ».   Ο Βrian Friel, ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας 

“Το παγκάκι”, στο θέατρο Αμαλία, κριτική παράστασης

«Το παγκάκι» του Αλεξάντερ Γκέλμα έγινε ψυχαναλυτικό ανάκλιντρο   στο  θέατρο «Αμαλία»….. ….και «φιλοξένησε»  πάθη  της ανθρώπινης  ψυχής . Τα ανομολόγητα πάθη, τις εσωτερικές  ανάγκες, τις επιδερμικές αναζητήσεις, το βάσανο  της μοναξιάς, την  πίκρα της εγκατάλειψης, τον  καημό  του  ανεκπλήρωτου, τον πόνο  της  προδοσίας, τα  απατηλά όνειρα, το κόστος  της  απιστίας, την ελπίδα  που  τσακίζεται, γδέρνεται,

“Ελένη” του Γιάννη Ρίτσου, στην Καβάλα, κριτική παράστασης

Η «Ελένη»  του Ρίτσου ήρθε  στο «Αντιγόνη Βαλάκου» στην Καβάλα. Η «Ελένη»  απ’ την «τέταρτη διάσταση» του ποιητή , ως φόρος  κατάφασης στη δύναμη της ποίησης, του θεάτρου και της ζωής από τον Δήμο Αβδελιώδη,  έτσι όπως τον επεξεργάστηκε  και τον παρουσίασε στο κοινό.   Η «Ελένη», ένας από τους πιο συγκλονιστικούς γυναικείους μονολόγους, έκανε πρεμιέρα

Νίκου Μπακόλα «Η Μεγάλη Πλατεία», κριτική παράστασης

Μια συναρπαστική τοιχογραφία της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης σε μια συγκλονιστική παράσταση στη Μονή Λαζαριστών, από το Κ.Θ.Β.Ε. Πρόλογος Η Ιστορία είναι ο κώδικάς μας, το στίγμα  κι ολόκληρη η ύπαρξή μας.  Και μέσα  απ’  αυτήν ξανασυζητάμε το «τώρα»  σε βάσεις  βαθιές και ουσιαστικές. Γινόμαστε, δηλαδή,  εμβριθέστεροι και δυνατότεροι. Θαρρώ, πως μεγαλύτερη  επανάσταση  είναι αυτή που συμβαίνει

“Ο βαφτιστικός της κυρίας” στο «Αριστοτέλειον», κριτική παράστασης

Η  γαλλική φάρσα των Ενεκέν, Βεμπέρ και ντε Γκορς, σε μετάφραση και ελεύθερη διασκευή του Χάρη Ρώμα, από 11 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη.  Πήγα πρεμιέρα. Και πέρασα πολύ καλά. Όχι επειδή γνώριζα το έργο ή επειδή οι συντελεστές της παράστασης έκαναν ό,τι υπερβολικό  τούς ήρθε μελετημένα ή αυθόρμητα και έπαιξαν με κέφι, αλλά επειδή η πλατεία

«ΟΘΕΛΛΟΣ», από το «Θέατρο Τέχνης» στο θέατρο Αμαλία, κριτική παράστασης

Βράδυ Πέμπτης, εκεί  γύρω  στις  εννέα  άνοιξε η πόρτα της αίθουσας. Μπήκαμε  οι  θεατές  ήρεμα  και, καθώς ψάχναμε θέσεις, στη σκηνή σεργιάνιζε  ένας ηθοποιός ανάμεσα  σε σκορπισμένα  λεμόνια στο δάπεδο.  Υποδοχή – προϊδέαση.  Για τη σκηνοθετική  μεταμοντέρνα  άποψη πάνω στο  εμβληματικό κλασικό  έργο του Σαίξπηρ. Φορούσε μαύρη φούστα αρβανιτο-βλαχικο-σκωτσέζικη, δίχως  τα καρό. Πουκάμισο  μακρυμάνικο,  με

«Θεογονία, η αρχή του κόσμου», Θέατρο Κολοσσαίον, κριτική παράστασης

   Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από κοντινά και μακρινά μέρη της συμπρωτεύουσας, κατέκλυσαν το κινηματοθέατρο  Κολοσσαίον από νωρίς, πρωί Κυριακής, για να καταφέρουν να γευτούν πρώτοι την παράσταση που περιμέναμε με ανυπομονησία οι φίλοι του θέατρου, του χορού, της μουσικής, της εικαστικής δημιουργίας και της μαγικής μπαγκέτας της σπουδαίας συντονίστριας τόσων δυνάμεων σ’ ένα υπερθέαμα συνόλου, της

«Η τραγωδία του βασιλιά Ριχάρδου Γ΄» του Σαίξπηρ, Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων – Χρήστος Θεοδωρίδης

Πρόλογος    Το συναρπαστικό χρονικό του Σαίξπηρ για την αχαλίνωτη , χωρίς όρια και ηθικούς φραγμούς  επιθυμία των μεγαλομανών σ’ έναν θώκο, παραμένει  μια  προκλητική μελέτη του κακοποιού και επικίνδυνου  εθισμού μας στις ανοίκειες  εκμεταλλεύσεις του.   Μετά́ τον «Άμλετ» του  Σαίξπηρ, στην περίοδο  2014-15, και τη «Σφαγή́ των Παρισίων»  του Κρίστοφερ  Μάρλοου,  που κέρδισε το κοινό του

“Αισχύλου Ορέστ3ια, μια διαδρομή”…σαν παραμύθι δίχως τέλος, κριτική παράστασης

  Το είχα απωθημένο. Να δω τούτη την παράσταση για την οποία είχα διαβάσει , είχα ακούσει  τόσα  εγκώμια  και,  όταν το αποφάσιζα,  κάτι πήγαινε ανάποδα  και την έχανα.        Και να πεις ότι δεν παίχτηκε ξανά και ξανά;  Ποσώς!  Και σε κέντρο και σε απόκεντρο  και πέρυσι και φέτος  και  νωρίς  και αργά

«Η Ευθαλία του Γαλατά» πέρασε κι απ’ το «Αυλαία», κριτική παράστασης

    Ευθαλία σημαίνει ανθισμένη από  το ευ +  θάλος  (θάλλω το ρήμα), πες «καρπερή» κατά μία έννοια. Τούτη η Ευθαλία είχε το όνομα , όχι τη χάρη. Εκτός κι αν το ξέχειλο  τεφτέρι τής ζωής της από περιπέτειες, εφάμιλλες ή και  ανώτερες ενός Όλιβερ Τουίστ, ενός Τομ Σώγιερ, θεωρούνται καρποί, έστω άνθη, για να δέσει

Ήρθε ξανά το «Χελιδόνι» στο «Αμαλία», κριτική παράστασης

Πρόλογος Το «Χελιδόνι»,  του Καταλανού  Γκιλιέμ  Κλούα, στηρίχτηκε στη  σχετικά  πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση  της  12ης Ιουνίου 2016 σε ένα gay bar του Ορλάντο και διαπραγματεύεται τον αντίκτυπο του γεγονότος στους οικείους των θυμάτων. Μια αληθινή, σκληρή ιστορία, ένα κείμενο-μανιφέστο κατά της ομοφοβίας , ένα έργο – αφορμή  για επαναπροσδιορισμούς στις ανθρώπινες σχέσεις. Ταυτόχρονα,  ένα «σχολείο»

Η λαϊκή οπερέτα «Εκκλησιάζουσες» στο Θέατρο Δάσους, κριτική παράστασης

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν  &  Εθνική Λυρική Σκηνή «Προκειμένου να πάρει αξία ένας κάποιος αιώνας σε στιγμή παρακμής» Ο πρόλογος                Αυτός ο ευφυής, ο πνευματώδης, ο χωρατατζής, ο αναντίλεκτος, ο καινοτόμος, ο σπουδαίος μουσικός, ο ατίθασος νους, ο ανήσυχος άνθρωπος, ο αστείρευτος και χειμαρρώδης ποταμός, ο δημιουργικός και «ακάθιστος» καλλιτέχνης Σταμάτης Κραουνάκης, την «ανθίστηκε» τη

«Μαρία Πενταγιώτισσα», 62ο Φεστιβάλ Φιλίππων – κριτική παράστασης

   Την καλέσαμε στο 62ο Φεστιβάλ Φιλίππων. Εκείνη ευπροσήγορη, προσηνής, πες ανοιχτόκαρδη  κι «ανοιχτοχέρα»  να’ σαι μέσα, αλλά και παμπόνηρη, εφόσον ήξερε καλά ότι ο λαός  διψάει για γέλιο, έβαλε τα καλά της, τ’ ακριβά της τα στολίδια, τα φτιασιδώματά της, τα τζοβαΐρια της, τα φισεκλίκια της, αριβάρισε τις ανηφοριές της παλιάς μας πόλης και

«Ορέστεια», Εθνικό Θέατρο, στο 62ο Φεστιβάλ Φιλίππων | κριτική παράστασης

Ο ποιητής Ο Αισχύλος γεννήθηκε το 525/4 π.Χ. στην Αθήνα και πέθανε στη Γέλα το 456/5 π.Χ. Καταγόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια του δήμου Ελευσίνας και είχε κοινωνικές επαφές με πολλούς από τους εξέχοντες ποιητές της εποχής, όπως τον Πίνδαρο, το Σιμωνίδη και άλλους. Πήρε μέρος στη μάχη του Μαραθώνα και στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Ο «Δον Ζουάν» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων | κριτική παράστασης

Πρόλογος Το 62ο Φεστιβάλ Φιλίππων σε εξέλιξη στον ζεστό μήνα Αύγουστο. Καυτή, στεγνή βραδιά και το νερό τόσο κοντά (στο σκηνικό), μα τόσο μακριά (στον Γουαλδακιβίρ ή στον Τάγο ή στον Σηκουάνα), σχεδόν αποπνικτική η ατμόσφαιρα στο θέατρο με τα υψηλά ποσοστά υγρασίας, ώσπου έσταξαν οι πρώτες νότες δροσιάς από το όργανο του Σγαναρέλ. Έγχορδο

«Προμηθέας δεσμώτης» Από τον Αισχύλο στον Σταύρο Τσακίρη | κριτική παράστασης

Πρόλογος Αυτός ο «Προμηθέας» είναι πολύ ιδιαίτερος. Οι καινοτομίες, που για άλλους αποτελούν ευρήματα και γι άλλους πλεονασμοί, συναντώνται στην παράσταση από την αρχή ως το τέλος. Με ακατάληπτη γλώσσα Διός ξεκινάει το έργο, ως θεϊκή οργή για το μέγα ατόπημα του Τιτάνα ν αρπάξει τη φωτιά απ τους θεούς για χάρη των ανθρώπων κι

«Λωξάνδρα», στο Φρούριο Καβάλας | κριτική παράστασης

«….σαν είδε ο Δημητρός μπροστά του τη Λωξάντρα, φαρδύπλατη, μακρόσκελη λεβέντισσα, γεροδεμένη δωρικιά κολόνα  να μπαίνει στην κάμαρα κρατώντας τον δίσκο με το γλυκό στα χέρια της, άνοιξε η καρδιά του. Όμορφη δεν ήταν, δεν είχε μέση δαχτυλίδι. Κι όμως, γιατί ταράχτηκε έτσι ο Δημητρός; Γιατί είπε το «ναι» αμέσως, χωρίς  καν να βεβαιωθεί  αν

«Οδύσσεια» Ραψωδία Ι, ΚΘΒΕ στο 62ο Φεστιβάλ Φιλίππων | κριτική παράστασης

Ο  Όμηρος στον πολύπαθο γυρισμό τού Οδυσσέα στην Ιθάκη του, φορτώνει στον ήρωα ανδραγαθήματα, ευφάνταστα  παθήματα – μαθήματα, τα εμπλουτίζει με λογής- λογής υπερβολές , τα ενώνει τεχνηέντως σε ραψωδίες κι ακόμα τα μοιράζει στα σχολεία, στα θέατρα, στα  ξενόγλωσσα βιβλία . Πρόκειται για  την «Οδύσσεια», ένα υπερβατικό “παραμύθι”, που υπήρξε και  θα συνεχίσει να

«Οδυσσέας, ο ήρωας της καρτερίας» στο Καρνάγιο Καβάλας σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, κριτική παράστασης

Στον μικρό κολπίσκο του καρνάγιου, στα γνωστά «Καλαφατιά», εκεί πίσω από τις «καμάρες», από το παλιό υδραγωγείο, χαμηλά στα «μπεντένια»,  εκεί όπου το κύμα της θάλασσας συναντά μια χούφτα άμμο και μια αράδα χαλίκια σε μια στενή λωρίδα γης, εκεί όπου το φεγγάρι στέλνει το μέγεθός του και τη λάμψη του κάθε που η νυχτιά

Ευριπίδη Ιφιγένεια εν Αυλίδι από το ΚΘΒΕ – κριτική παράστασης

Ευριπίδη Ιφιγένεια εν Αυλίδι από το ΚΘΒΕ σκηνοθεσία Γιάννη  Καλαβριανού – κριτική παράστασης Παύλος Λεμοντζής Στεναχωρήθηκα πολύ που αυτή η πρεμιέρα δε στεφανώθηκε από την αίγλη του αρχαίου θέατρου των  Φιλίππων, όπως έκανε παλιότερα το ΚΘΒΕ  κι έτσι έχασε τη μυσταγωγία, την καθήλωση  που θα της έδινε άλλη διάσταση. Τα απομεινάρια του αρχαίου χώρου, ως φυσικό ντεκόρ, εμπνέουν  σεβασμό και

Αύγουστου Κορτώ «Ρένα» | κριτική

Αύγουστου Κορτώ «Ρένα» κριτική Παύλος Λεμοντζής Απ την πιάτσα της Τρούμπας στις σημερινές θεατρικές «πιάτσες» Η Υρώ Μανέ παίζει στοίχημα κάθε ζεστό ελληνικό βράδυ και το κερδίζει. Τολμηρή γυναίκα, χαρισματική ηθοποιός, γλυκύτατος άνθρωπος. Ενσαρκώνει τη «Ρένα» εδώ και καιρό σε ανοικτά θέατρα και, παρά τις ανατροπές της εποχής, μετεωρολογικές ή όχι, κατορθώνει να δροσίσει το

Αριστοφάνη «Νεφέλες» στους Φιλίππους |κριτική παράστασης

Αριστοφάνη «Νεφέλες» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο 62ο Φεστιβάλ Φιλίππων κριτική Παύλος Λεμοντζής  Ο Ανδρέας Βουτσινάς όταν έκανε το 1998 τις δικές του «Νεφέλες» για λογαριασμό του Κ.Θ.Β.Ε. είχε δημοσιοποιήσει μερικές απόψεις του για τη δουλειά του . Είχα δει την παράσταση στους Φιλίππους, θυμάμαι αρκετά απ αυτή την τολμηρή, μα διασκεδαστική προσέγγιση τού «νεωτεριστή» Βουτσινά,