Μάθημα ελευθερίας του λόγου στο αρχαίο θέατρο. Λόγος πολιτικός, στοχασμός της ζωής και των δεινών του πολέμου, κριτική έκφραση του αποτροπιασμού κατά των νικητών Ελλήνων, καταγγελτική τόλμη ενός δημιουργού ποιητή (Ευριπίδης 485-406π.Χ.) για όσα είδε στον αιώνα που του έλαχε να ζήσει… «Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;» Οδυσσέας Ελύτης-Προφητικόν από ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ.
Με αφορμή την παράσταση «Τρωάδες», σε σκηνοθεσία κ. Τάσου Ράτζου η ηθοποιός Ιωάννα Γεωργαντά απόφοιτος της ανωτέρας σχολής δραματικής τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς έδωσε συνέντευξη στο thessaloniki-portal.gr στην Αγγέλα Μάντζιου. Μιλήστε μας για την εμπειρία της συμμετοχής σε μια πολυπρόσωπη και πολυεπίπεδη παράσταση όπως αυτή των «Τρωάδων». Ήταν μοναδική εμπειρία! Ενα ταξίδι που άρχισε τον Οκτώβρη
Φιλοκτήτης, ο βασιλιάς της Μελίβοιας, ο μαθητής του Ηρακλή που του κληροδότησε το τόξο του, ένας μνηστήρας της Ελένης που ξεκίνησε με επτά πλοία για το Ίλιον, ο πληγωμένος στο πόδι από δάγκωμα ιερού φιδιού, ο ξεχασμένος των ανθρώπων και των θεών στο ακατοίκητο νησί της Λήμνου. «Λήμνος, ένας πέτρινος καρπός,με άνυδρο ερημικό κουκούτσι. Δέκατος
α Ο κόσμος είν’ αθάνατος γιατί πολύ πεθαίνει. β Και με τα μαύρα μάτια σου το μαύρο σεργιανίζεις. γ Βρήκα ζακόνι του θεού που χάνονται οι μάνες. δ Αλληλοτρωγόμαστε εγώ και ο χρόνος. ε Το θέμα δεν είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ιδεολογίας(αυτό είναι εύκολο).Το θέμα είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ψυχολογίας(αλλ’ αυτό είναι δύσκολο). Αναμνηστική
Η Ιαπωνική αισθητική στην πρακτική καθημερινότητα και στην τέχνη- κυρίως του θεάτρου, σκιάς ομιχλώδες φως, ονειρώδικη αίσθηση της ομορφιάς που είναι κρυμμένη στα πρόσωπα, στα ρούχα, στα αντικείμενα, στην πατίνα του χρόνου. Ασάφεια, νηφαλιότητα, καλαισθησία, γαλήνια λεπτότητα, αξίες της γιαπωνέζικης- ανατολίτικης αισθητικής σε μια θεωρητική και βιωματική προσέγγιση σύγκρισης με τα Δυτικά πρότυπα ομορφιάς και
«Ξαναδιαβάζω αυτά τα ταξίδια που κατά κάποιο τρόπο είναι οι ταυτότητες του Ταξιδιού που έκανα ως σήμερα. Μερικά μου προκαλούν ευθυμία, άλλα νοσταλγία, άλλα πίκρα. Πολλά κουβαλάνε ωραίες αναμνήσεις : υπήρξαν (συνεχίζουν να είναι στη μνήμη) πολύ ωραία ταξίδια. Ίσως όμως τα καλύτερα ταξίδια να λείπουν. Είναι εκείνα που δεν έκανα ποτέ, εκείνα που δεν
Διπλωματικές εξετάσεις των σπουδαστών της ανώτερης σχολής δραματικής τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς, στο θέατρο Αυλαία.Τμήματα δύο, παραστάσεις δύο, σε συμπληρωματική εκδοχή αφήγησης ενός διαχρονικού μύθου, ως τη σύγχρονη έκφραση μιας μαρτυρίας, ενός ποιήματος, ενός κειμένου. Τρωάδες του Ευριπίδη, κύκλος του Τρωϊκού πολέμου. Τραγωδία που αφουγκράζεται τις οιμωγές και τον κλήρο των γυναικών μιας βασιλικής γενιάς, ένα
Εμείς οι Έλληνες Που σε χαρούμενα νησιά έχουμε τόπο Σε άμοιρη στεγνή γη Που την υγραίνει ευλάβεια στον αιώνα Η πλούσια ανάμνηση Ο άφθονος ήλιος Εμείς ίσαμε τώρα δουλοπάροικοι Ξένων ξεμωραμένων εξουσιών Που γέρασαν σαν δέντρα Μελαγχολικά αγνάντια στον τάφο Και με παράξενο με αλλόφρονα εγωισμό Ακόμα μας κρατάν στην αγκαλιά τους Πουλιά που κρυώνουμε
Διηγήματα ενός επαρχιακού μικρόκοσμου, μιας περασμένης εποχής και ποικίλης θεματολογίας με εστιασμό στις τυχαίες συναντήσεις, την προσδοκία ενός γάμου που ακυρώνεται, την απώλεια, το θάνατο ενός κοριτσιού, το φόβο μπροστά στην όψιμη ευτυχία, έναν εκβιασμό που συντηρεί μια ερωτική σχέση, τους αποχωρισμούς και τις συναντήσεις σε μια εσωτερική περιπλάνηση με τρένο, την απώλεια της μνήμης, την
«Σε μια μικρή κωμόπολη στη Βόρεια Σουηδία βρήκα ένα πανέμορφο σπίτι των αρχών του περασμένου αιώνα, που όπως έμαθα έχτισε ο πρώτος γιατρός της περιοχής. Και πώς το βάφτισε; Σπάρτη. Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος. Αυτό προσπάθησα να κάνω κι εγώ. Να μεγαλώσω τον κόσμο μου αγκαλιάζοντας μια νέα χώρα, μια νέα γλώσσα. Κι υπάρχουν στιγμές
Μες στο υγρό σκοτάδι πολύ πλανήθηκα Αγάπησα τις φωτοσκιές των δέντρων τη γνώριμη νύχτα τον ουρανό Βροχή μουσικές φωνές Μες στο υγρό σκοτάδι Έλα θα βαδίσουμε σιγά μην ακουστούμε Είμαστε παιδιά κι αγαπούμε τα ωραία καράβια είμαστε παιδιά κι αγαπούμε τη θάλασσα Λάσπες και νερά ο άνεμος ταξιδεύει τραγούδια που σβήνουν ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ (Θεσσαλονίκη
Ανδαλουσία, θάνατος και πένθος, ηθική, θρησκευτική τελετουργία, ταξικότητα και εθιμική στερεοτυπία, μητριαρχική αυστηρότητα. Χορικός αντίλαλος σκληρότητας μιας κλειστής κοινωνίας στον σεξουαλικό πόθο που ξεγράφει ο θάνατος και η παρθενική τιμή στα λόγια του κόσμου, στην καρδιά μιας μητέρας, στον ατέρμονα κύκλο του πένθους… «…Εγώ θέλω την υπόληψη του κόσμου…» «…Έχει ένα σκοτάδι έξω…» «…Εκείνο που
Σπονδυλωτή παράσταση διαρθρωμένη σε σκηνές που περιστρέφονται γύρω από το θέμα του έρωτα, ως αναζήτηση ηδονής και ως κατάκτηση ευτυχίας, με έναν φιλοσοφικό και ταυτόχρονα κωμικοτραγικό αέρα θεατρικής έκφρασης. Δύο ηθοποιοί, δέκα ιστορίες, στο παιχνίδι της μεταμόρφωσης πριν και μετά τον έρωτα ως ιδέα και ως πράξη. Προσωπεία ρόλων που αναδύονται στο φευγαλέο και ρευστό
Γυναίκες με στεφάνια στο κεφάλι πύρινα δαχτυλίδια, όπως του Κρόνου. Κόρες μικρές του στερεώματος με τους χιτώνες πήλινους, κεραμιδένιους τους μηρούς και τις πτυχώσεις λεπτές, χωμάτινες αραδιασμένα αφιερώματα σε προθήκες. Ψημένες σε δυνατή φωτιά με τα μάτια χαμηλωμένα, τις πυξίδες και τα τρυφερά πουλιά στα δάχτυλα, της θεάς των αγριμιών οι αγαπημένες. Καδιώ Κολύμβα ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ
Ι Έρχεται η φωνή μου άνεμος του απείρου. Έρχεται η φωνή μου φορτωμένη την Αρσενική Γύρη των άστρων έρχεται Στο λουλούδι του νου σου. ΙΙ Έρχομαι από την άκρη μιας Αιωνιότητας. Με προβιά και με έκσταση Μ’ ένα κομμάτι σεληνόφωτο στο μέτωπο Και μ’ ένα κέρατο στη ζώνη Με μνήμες από πάχνη κι
Δεν είδαν επί αιώνας, τέτοια ωραία δώρα στους Δελφούς σαν τούτα που εστάλθηκαν από τους δυο τους αδελφούς, τους αντιζήλους Πτολεμαίους βασιλείς. Αφού τα πήραν όμως, ανησυχήσαν οι ιερείς για τον χρησμό. Την πείραν όλην των θα χρειασθούν το πώς με οξύνοιαν να συνταχθεί, ποιος απ’ τους δυο, ποιος από τέτοιους δυο να δυσαρεστηθεί. Και
Με αφορμή την παράσταση «Έπεα Πτερόεντα» έναν θεατρικό μονόλογο προσωπείων πρωτόγονης έκφρασης κυρίως από τον κύκλο των Ατρειδών, που παρουσιάζει στο θέατρο Όρα, ο πρωτοπόρος και ανήσυχος ηθοποιός κ. Άρης Ρέτσος συνομίλησε μαζί μας και απάντησε στις ερωτήσεις του thessaloniki-portal.gr Μιλήστε μας για την ιδέα της παράστασης αυτής. Ποιος δρόμος σας οδήγησε στα «Έπεα Πτερόεντα;» Ήμουν
Αποσπάσματα τραγωδιών -διαλογικών και χορικών μερών-από τον ηθοποιό κ. Άρη Ρέτσο στην παράσταση «Έπεα Πτερόεντα» στο θέατρο Όρα. Αγαμέμνων του Αισχύλου, Ηλέκτρα και Αντιγόνη του Σοφοκλή. Κήρυκας, Χορός, Αγαμέμνων, Ηλέκτρα, Χορός, Αντιγόνη, Άγγελος, προσωπεία τραγωδιών, πυρήνες μύθων, μιας αρχέγονης μνήμης που με όχημα την ποιητική γλώσσα περιγράφει τα ανθρώπινα δεινά. Μόνος στη σκηνή, με μία
Έχω τρεις μητέρες Η μία ζει στη μαύρη αλήθεια Η άλλη στην ασπρόμαυρη φωτογραφία Κι η τρίτη απέναντί μου αντανακλά Φυλακισμένη στο παγερό μάτι του καθρέφτη μου. Και να σπάσει ο καθρέφτης και να χαθεί η φωτογραφία πάλι θα μου μείνει εκείνη η μία που ζει στη μαύρη αλήθεια. Κική Δημουλά Δρακόντεια Μέτρα Δημόσιος καιρός
Φιλοσοφική μελέτη της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και συμπεριφοράς, κριτική ματιά στο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό σύστημα,μελαγχολικό βλέμμα πάνω στους θεσμούς της δικαιοσύνης και του γραφειοκρατικού κατεστημένου, ειρωνική αποτύπωση της λογοτεχνικής παραγωγής και των αναφορικών κωδίκων του τύπου, ένα πολυεπίπεδο σύστημα σκέψης ενός μεγάλου συγγραφέα προφητικά επίκαιρου. Το μυθιστόρημα «Έγκλημα και Τιμωρία» (1866) του Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι(1821-1881), ασχολείται με μια
Διηγήματα με παράξενους τίτλους. Τα διατρέχουν σκέψεις σκοτεινές, παρελθοντικές, ενοχικές και εφήμερες. Διηγήματα αποχαιρετισμού όπως σημειώνει ο συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι στο εισαγωγικό σημείωμα. «Ο τίτλος του βιβλίου ανήκει στο Εουτζένιο Μοντάλε, που έπεσε πάνω σε έναν άγγελο με μαύρα φτερά πολύ πριν από μένα. Πρόκειται για έναν τίτλο που θέλει βεβαίως να είναι φόρος τιμής
Ο Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου (Βραβείο Νόμπελ 1998) στο βιβλίο του «Όλα τα ονόματα» (1997), αφηγείται την ιστορία ενός γραφέα του Γενικού Ληξιαρχείου του κράτους, του κυρίου Ζοζέ, ο οποίος μετά το πέρας της εργασίας του ασχολείται με τη συλλογή πληροφοριών από εφημερίδες και περιοδικά, γύρω από τη ζωή διασήμων προσώπων της χώρας του. Είναι
Αμερικάνικο έργο μοναχικής αναζήτησης ενός Ιρλανδού συγγραφέα. Ένας άνθρωπος αναζητά επί τριανταδύο χρόνια, το κομμένο -από μια ομάδα άξεστων καουμπόυδων- αριστερό χέρι του, ένα ζευγάρι αναζητά τα χρήματα για να ζήσει το όνειρο. Ένας ρεσεψιονίστας αναζητά τα δολλάρια που του ανήκουν σε μια αθετημένη συμφωνία παράνομης διακίνησης, ένας έγχρωμος αναζητά τον κλεμμένο κάκτο της
Πολλά χρόνια αργότερα, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία θα θυμόταν εκείνο το μακρινό απόγευμα, που ο πατέρας του τον είχε πάει να γνωρίσει τον πάγο. Το Μακόντο ήταν τότε ένα χωριό με είκοσι σπίτια από πηλό και καλάμια, χτισμένα στην όχθη ενός ποταμού με διάφανα νερά, που κυλούσαν σε μια κοίτη με
Γεννήθηκε στο Λιβόρνο από Σεφαραδίτες γονείς. Ήταν φιλάσθενος και σε πολύ μικρή ηλικία προσβλήθηκε από φυματίωση. Σπούδασε ζωγραφική στη Φλωρεντία (scuola libera di nudo ) και στη Βενετία(Σχολή καλών Τεχνών). Έζησε στη Γαλλία ως μποέμ καλλιτέχνης.Η συνάντηση με τον Κονσταντίν Μπρανκούζι θα τον οδηγήσει στη Γλυπτική αν και θα καταστρέψει πολλά από τα έργα του.
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά διοργανώνεται το Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους «FILME 2014”από τις 8 έως τις 11 Μαΐου στο Θέατρο ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ. Μία ακόμη ευκαιρία για τους νέους καλλιτέχνες που δραστηριοποιούνται στον χώρο του κινηματογράφου να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και να διακριθούν μέσα από αυτή Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Ζαχαριάδης Κρίτωνας διοργανώνει το Φεστιβάλ ταινιών
Κόσμον τόνδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ’ ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα.(ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ) Αν θέλεις να δεις την κρίση κοίτα τα κτίρια της πόλης στον ανοιξιάτικο ουρανό Ύστερα τα πόδια των ανθρώπων στους δρόμους. Αν κοιτάξεις τα δέντρα θα σου χαμογελάσουν τα
«φεβρουάριος». Ένα βιβλίο αφιερωμένο σε δεκαπέντε χιλιάδες ανθρώπους. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε ηλεκτρονικά κι ύστερα τυπώθηκε στο χαρτί. Ένα αφήγημα που με γραφή άμεση, κοφτή και συνειρμική, περιγράφει καταστάσεις και σκέψεις που αφορούν το παρόν και προκύπτουν από το- συμπυκνωμένο σε μια στιγμή- παρελθόν, στη ροή των ημερών ενός μήνα στρεβλού και περίεργου. Ο συγγραφέας
Μονόλογος της Μαντάμ Ντελμόνζ προς τη Ζυστίν, τη δωδεκάχρονη και άπορη παρθένα, τη ζωή της οποίας παρακολουθεί η σκέψη του Μαρκήσιου ντε Σαντ μέχρι την ηλικία των είκοσι έξι ετών. Ένα σύστημα σκέψης που με αφορμή τη σεξουαλικότητα και την αναζήτηση της ηδονής ανατέμνει τους κώδικες της αστικής ηθικής και τις καθιερωμένες αντιλήψεις της θρησκείας.
Το μυθιστόρημα «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» του κ. Ισίδωρου Ζουργού , είναι ένα χρονικό που εκτείνεται σε πολλούς τόπους, είναι ένα ταξίδι που μιλάει για πόλεις και ανθρώπους, για την επιστήμη και την τέχνη της Ιατρικής, για τα ερωτηματικά και την ανησυχία της ψυχής, στον εσωτερικό χάρτη ενός αιώνα, στις φλέβες της