Σημαίες ανεμίζουν, ο δρόμος μοιάζει να σταματάει για λίγο σε μια γραμμή αλλά συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση, κουρασμένα μάτια κοιτάζουν μακρυά, μουδιασμένα σώματα ξυπνούν από το λήθαργο της νύχτας, τραγούδια ακούγονται και λέξεις σε άγνωστες γλώσσες, σφραγίδες πιστοποιούν μια στιγμή στο μετέωρο και βλέπεις τα ηλιοτρόπια, τις πεδιάδες, τα πρώτα χωριά. Μπουγάδες στεγνώνουν κι ο
Ραφαέλ Τσίρμπες – Στην άκρη του γκρεμού: μεταφορά της κρίσης στη σύνδεση του νήματος με το ταξίδι στην άκρη της νύχτας. «Οι χρυσές εποχές κόντευαν να φτάσουν, τις αγγίζαμε με τις άκρες των δαχτύλων μας, τόσο δα έλειπε, πηδήσαμε να το φτάσουμε και πέσαμε με τον κώλο: τώρα όλα έχουν καταρρεύσει, έτσι ήταν τα πράγματα,…».
…Υπάρχει ένα αίσθημα κενού, που μια βραδιά μας κυριεύει με τη μυρωδιά των ελεφάντων μετά τη βροχή και της στάχτης του σάνταλου ενώ κρυώνει στα μαγκάλια, ένας ίλιγγος, που κάνει ποτάμια και βουνά να τρεμοπαίζουν στην πυρόξανθη ράχη των επιπεδοσφαίρων όπου απεικονίζονται, τυλίγει σε ρολά τα έγγραφα που μας αναγγέλουν την κατάρρευση των τελευταίων εχθρικών
Πολυπρόσωπο έπος στη συμπυκνωμένη ενέργεια τριών προσώπων Έρχεται ο Πέερ Γκυντ. Ποιος τον κάλεσε; Άμα σας μιλεί μην τον ακούτε.-πράξη 1η, σκηνή 2η . Πέερ Γκυντ, κείμενο ζωηρών, ποιητικών εικόνων, θρύλων και μύθων, ένα παραμύθι μιας ευρύτατης θεματολογίας που αγκαλιάζει , στο παράδειγμα ενός παράδοξου προσώπου, τις ουσιαστικές πτυχές της ζωής στην περιπλάνηση, στην αναζήτηση,
Η Πείνα, στον υποδειγματικό νοηματικό άξονα της αλληλεγγύης δια μέσου της θεατρικής έκφρασης. Επιλογή ενός λογοτεχνικού κειμένου, με μιαν αύρα θεματικής διαχρονικότητας, στην υπόδειξη του κοινωνικού προβλήματος της πείνας και των παραμέτρων του που ακουμπά και στη σύγχρονη εποχή. Το ζωηρό κείμενο (1890) με την έκδηλη θεατρικότητα μιας ψυχογραφικής έκφρασης, με τη μορφή ενός εσωτερικού
Το έργο του Ρώσου συγγραφέα Άντον Τσέχωφ- «Θείος Βάνιας», παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αριστοτέλειον. Έργο υπαρξιακού- μεταφυσικού χαρακτήρα, μελαγχολικών ακυρώσεων, αποδοχής και αγώνα ζωής που συνεχίζεται στην υπόδειξη της εργασίας και του ονείρου, ως την επιθυμία ανάπαυσης. Τα πρόσωπα του έργου όπως τα φωτίζει η αντηχητική εκδοχή του θεάτρου, έρχονται από μακρινούς καιρούς, να μας υπενθυμίσουν
«…όλα αυτά που αποτελούσαν την αθωότητα, την εντιμότητα, την ενσυναίσθηση, εκείνες τις άκρως συγκινητικές χιλιάδες παλιές ιστορίες έρωτα και ελευθερίας, την ασφάλεια της παντοτινής διάρκειας στα βλέμματα, – που απομακρύνονται και πλησιάζουν, που αφυπνίζονται ή βυθίζονται στον ύπνο- τα παιδιά και τους ερωτευμένους, όλα αυτά, είπε, δεν μπορούσε να τα εκφράσει με λέξεις, όπως δεν
Ο αφηγητής αυτής της ιστορίας αναφέρεται σε ένα περιστατικό, που συνέβη πολλά χρόνια πριν στο νότο της Ρωσίας, στην Ουκρανική στέπα, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, όταν ο ίδιος, τότε δεκαέξι χρονών, στρατιώτης των Λευκών, πυροβολεί έναν καβαλάρη του Κόκκινου στρατού και καταφέρνει να σωθεί σαν από θαύμα με το άσπρο άλογό του. Χρόνια αργότερα
Κώστας Σωτηρίου –Συγγραφέας του έργου: Σταματία, το γένος Αργυροπούλου. -Μονόλογος που παρουσιάζεται από το θέατρο του Νέου Κόσμου,σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου με πρωταγωνίστρια την Ελένη Ουζουνίδου. Είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε μαζί του με αφορμή την παράσταση του έργουστη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Άνετον. Στις ερωτήσεις του Thessaloniki-portal.gr, να τι μας απάντησε ο συμπαθής συγγραφέας: Μιλήστε μας
Το αχ-(Ξαναδιαβάζοντας την Κερένια Κούκλα του Κων/νου Χρηστομάνου)- στοBlackBox Το αχ,- Ξαναδιαβάζοντας την Κερένια Κούκλα- ένας στοχασμός καλλιτεχνικής αποτύπωσης στη μυσταγωγία του θεάτρου. Το αχ, του έρωτα στον αέναο κύκλο της ζωής και του θανάτου.Ανάγνωση με νέους κώδικες μιας παλιάς, δραματικής ιστορίας. Από τη λογοτεχνία στο θέατρο, από τα τρία πρόσωπα της ιστορίας, στον
Ατομική ιστορία και Ιστορία μιας χώρας, καίριες υποσημειώσεις των πολυσύνθετων αλλαγών όταν ο ατομικός κύκλος δεινών ανοίγει σε δίνες ευρύτερων ιδεολογικών, ταξικών και κοινωνικών κύκλων,καθώς πέτρα που πέφτει στην ακύμαντη επιφάνεια του νερού, στη ροή του χρόνου και των πολιτικών γεγονότων. Από το επί μέρους παράδειγμα,από το πρόσωπο και τις οικογενειακές ιστορίες, στον εθνικό ιδεολογικό
Διηγήματα σε τριτοπρόσωπη αφήγηση που περιγράφουν τη ζωή στις επαρχίες του Καναδά, την καθημερινότητα και τις περιπέτειες προσώπων, μιας εποχής που αλλάζει σταδιακά επηρεάζοντας και τη δική τους εξέλιξη άλλες φορές θετικά κι άλλες αρνητικά. AliceMunro: Τα διηγήματά της ανιχνεύουν την πολυπλοκότητα της ζωής με μιαν έκφραση στωϊκότητας, στις περιγραφές ενός σκληρού σκηνικού τοπίου στο
Μια ιστορία αγάπης στο βάθος των σκοτεινών αιώνων ειπωμένη ως θεατρικός λόγος στη συμβολική αναπαράσταση, με μιαν αποστασιοποίηση και έναν μετατοπισμό συγκινησιακής έκφρασης και παράλληλα ως αφηγηματικός λόγος με μιαν αύρα φιλοσοφικής ποιητικότητας, διδαχής προτροπή στην ολοκλήρωσή της. Ιστορία ενός έρωτα, κείμενο, σκηνοθεσία -κ. Γ. Καλαβριανός , σε ένα σκηνικό περιβάλλον που θύμιζε εσωτερικό θρησκευτικού
Εμμονικό, ελλειπτικό, σε εικαστικό σχήμα επαναληπτικότητας συσσωρευμένης εσωτερικής έντασης. Αναζήτηση κανονικότητας και ισορροπίας στο σταθερό μοτίβο της κατακερματισμένης καθημερινότητας, ενός προσώπου που χάνεται στις εσωτερικές του φωνές όπως διαχέονται από το σώμα στον χώρο που το περιβάλλει ως κέλυφος και τείχος. Κείμενο άδηλης θεατρικότητας, ψυχογραφικής έκφρασης και αποτύπωσης του καταναγκαστικού εαυτού που ελλοχεύει στην
Ένα ταξίδι επιστροφής και αναχώρησης, ένας μετατοπισμός νοσταλγίας που εγγράφεται σε εσωτερικούς χάρτες, κριτική ρεαλιστικής αυτογνωσίας και αυτοπροσδιορισμού στο παράδειγμα ενός προσώπου, στο τοπίο μιας πόλης, μιας ομάδας ανθρώπων, μιας χώρας. Ιστορία ως λοξό βλέμμα πάνω στις ζωές των ανθρώπων και στις δύο πλευρές των ιδεολογικών σχημάτων, μια ιδιότυπη ανάγνωση των συντελεσμένων και των συνεχιζόμενων
«…Σιωπή απόλυτη σιωπή λες και νέκρωσε ο κόσμος…» «…Η γη καίει σαν την κόλαση και ‘γω παγώνω…» Ένας στρατιώτης, ο Βόυτσεκ, ένας αξιωματικός-τυμπανιστής, ένας γιατρός και μία γυναίκα, η Μαρία, είναι τα πρόσωπα του έργου όπως προκύπτουν από το κείμενο του Γκέοργκ Μπύχνερ. Έργο σκέψεων με μια ποιητική-φιλοσοφική χροιά, πάνω στις σχέσεις εξουσίας στην πολιτική
Ζωή και θέατρο ως αντικατοπτρισμός στην επιφάνεια μιας λίμνης και στην εικόνα ενός γλάρου. Θέατρο, Λογοτεχνία, Φιλοσοφία, επιθυμίες και αδιέξοδοι έρωτες, όπως ανακύπτουν από τις συζητήσεις και τα λόγια των προσώπων, σε ένα αγρόκτημα ευγενών στην εξοχή και στην καθημερινότητα ενός κόσμου, που συμπεριλαμβάνει και τους λαϊκούς ανθρώπους στον αντίποδα ισορροπίας και συγκριτικού μετατοπισμού μαζί
…Τον έρωτά τους που έχει θάνατο και πάθος… Ευφάνταστο, ζωηρό, ευρηματικό τέχνασμα θεατρικής “υποκλοπής”, όταν οι ήρωες της διαχρονικής, συμβολικής αγάπης και του έρωτα ως τον θάνατο, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, επιστρέφουν στη σκηνή ως φαντάσματα για να αφηγηθούν ξανά την ιστορία τους. Την ιστορία της έχθρας δύο οικογενειών, της αγάπης δύο νέων, της νιότης, των
Ορέστης και Ηλέκτρα ό,τι απέμεινε από τη Βασιλική φύτρα του Αγαμέμνονα. Ηλέκτρα κόρη και Ορέστης γιος, που εκδικείται με εντολή του Απόλλωνα, τον φόνο του Αγαμέμνονα, σκοτώνοντας τη μητέρα του Κλυταιμνήστρα, υπερασπίζοντας το πατρικό αίμα καταγωγής.Στη ροή της ιστορίας του μύθου, η Ελένη, η κόρη της Ερμιόνη, ο Μενέλαος, ο Τυνδάρεως, ο Πυλάδης, ο αγγελιοφόρος
Μοντέρνα παράσταση, σκηνοθετικά ενδιαφέρουσα, με σκέψεις πίσω από το εικονικό της πλέγμα,τελετουργική κίνηση και μουσικές επιλογές που εξέφρασαν την ανησυχία και το μελαγχολικό βήμα της αναζήτησης ευτυχίας ως την υποταγή και τον θάνατο. Εξουσιαστική μανία κατοχής στον κύκλο ενός χορού και μιας αλλοπρόσαλης επιθυμίας. Τα επτά πέπλα του μυθικού χορού, αποτέλεσμα απαίτησης μιας έντονης επιθυμίας
Ατμόσφαιρα με ένα μυστικιστικό, σκοτεινό βάθος και η διάφανη μουσική του Εσθονού συνθέτηArvo Pärt, στον αέρα της φανταστικής πόλης και του πύργου. Πρόσωπα ενός συμβολικού πύργου και θέματα όπως η εξουσία, οι νόμοι, η γραφειοκρατία, οι σχέσεις, η εργασία, η επικοινωνία, σε μια απαισιόδοξη προβολή. Ο χωρομέτρης Κ. φτάνει στον Πύργο όπου και συναντά ανθρώπους
«Τέλος πάντων, κατέληξε ο αρχιφύλακας Κουένκα, όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου θυμήθηκα ότι κάποτε είχα ακούσει έναν καθηγητή στην τηλεόραση να λέει ότι τα βιβλία είναι σαν καθρέφτες, και ότι τα βιβλία δεν τα διαβάζουμε εμείς αλλά εκείνα εμάς, και σκέφτηκα ότι αυτό που έλεγε ήταν αλήθεια. Επίσης αναλογίστηκα: Διάολε, το καλύτερο πράγμα που
Πέντε γυναίκες στη σκηνή του θεάτρου αφηγούνται ιστορίες της Ιστορίας από την δική τους οπτική- εμπειρία συμμετοχής και θέτουν διαχρονικά ερωτήματα, πίσω από τα θραυσματικά αποσπάσματα και στον χρονικό διασκελισμό γεγονότων του 18ου αιώνα μέχρι αυτά του 20ου. Ονόματα ηρωίδων, ιστορικές χρονολογίες, μαρτυρίες, σε μια θεατροποιημένη αφήγηση και αναπαράσταση, με ελάχιστα μέσα, του απόηχου των
Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα. Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία. Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα. Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου. Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει. Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου, για
«Έγινα συγγραφέας για ν’ απομακρυνθώ απ’ την οικογένεια, για να έχω μια μοναχική δουλειά και να μ’ αφήνουν ήσυχο όλες οι οικογένειες αυτού του κόσμου. Αλλά δεν είχα λάβει υπ’ όψιν μου τις διαλέξεις για παράδειγμα. Δεν ήξερα ότι η έκδοση ενός βιβλίου είχε ως συνέπεια να δίνεις διαλέξεις, συνεντεύξεις, να σε φωτογραφίζουν, να λες
«Ποτέ δεν καταφέρνουμε να σιγήσει στ’ αλήθεια και για πάντα η ύλη του παρελθόντος…». Η Μαρία είναι η αφηγήτρια αυτού του – με μια χροιά αστυνομικού –μυθιστορήματος. Εργάζεται σε εκδοτικό οίκο της Μαδρίτης και παρακολουθεί με ευχαρίστηση κάθε μέρα, την ώρα που παίρνει πρωϊνό σε ένα καφέ κοντά στη δουλειά της, ένα ξεχωριστό ζευγάρι
Νυχτερινά, διηγήματα με φόντο μουσικές και μουσικούς. Από την πλατεία Σαν Μάρκο της Βενετίας, την Αγγλική εξοχή, την πόλη του Λονδίνου, το Χόλιγουντ, στην αρχική πλατεία της Βενετίας. Ένας κύκλος προσώπων και μουσικής που φωτίζει για λίγο με κάποιο χιούμορ η φαντασία της επινοημένης γραφής και καταπίνει η νύχτα. Πέντε διηγήματα με ήρωες μουσικούς, γραμμένα
Πολιτική ψυχογραφική ανατομία στην τέχνη του θεάτρου. Ένας συγγραφέας, ο Τέγια Κράιγ και ένας αστυνομικός ο Λούκα Λάμπαν, σε ένα θεατρικό έργο που αναφέρεται στην πολιτική ενός καθεστώτος που παρακολουθεί τους διανοούμενους, στην κομμουνιστική εποχή και σε υπαινικτική υπόδειξη του θεάτρου μέσα στο θέατρο, όταν ο θύτης συνειδητοποιεί ότι και ο ίδιος υπήρξε θύμα αυτού
Μουσική στο θέατρο, σε μία παράσταση αφιερωμένη στις γυναίκες μέσα από τα τραγούδια ενός συνθέτη που η μουσική τους συγκίνησε με τη μελωδική της γραμμή. Ενός δημιουργού που έδωσε στη λαϊκή μουσική, φαντασία και προσωπική έκφραση. Βασίλης Τσιτσάνης, συνθέτης λαϊκών τραγουδιών που παραμένουν στα χείλη του λαού συνδεδεμένα με βιώματα και μνήμες, συναισθήματακαι ιδέες.Τραγούδια που
Ορέστης του Ευριπίδη στο θέατρο Αυλαία από την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος. Σε μετάφραση Γιάννη Τσαρούχη, τραγωδία εξέγερσης των νέων στον μίτο ενός μύθου αρχαίου, από τη γενιά των Ατρειδών. Ορέστης ο άγριος, ο μητροκτόνος, με το αίμα της εκδίκησης και τις τύψεις των Εριννύων, στο συγχρονισμό των συναντήσεων και στον αγώνα του θεάτρου. Μία