κριτικές

Κριτικές: Κριτικές βιβλίων, βιβλιοκριτικές, κριτική θεάτρου, κριτικές θεάτρου, κριτικές ταινιών, κριτικές για συναυλίες, κριτικές Live κλπ

«Τζόκερ», κριτική ταινίας

Η κοινωνία ως μητέρα της ψυχασθένειας Μία όχι και τόσο αισιόδοξη εικόνα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας παρουσιάζεται με έντονες ρεαλιστικές αποχρώσεις στην ταινία «Τζόκερ» που φαίνεται να έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις προσδοκίες όλων. Πρόκειται για μία άρτια ταινία ως προς τα τεχνικά της χαρακτηριστικά και με εξαιρετικό βάθος ως προς το θέμα, τους χαρακτήρες,

Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ, κριτική παράστασης

Ο Επιτάφιος λόγος του Περικλή, γραμμένος από τον Θουκυδίδη, μεταφράστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με προσωπική επιλογή των συντελεστών της παράστασης, του σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη και της ηθοποιού Ιωάννας Σπανού, που προτίμησαν μετάφραση από ένα πολιτικό κύρους, παρά από ένα φιλόλογο. Το έργο αποτέλεσε σταθμό για τη πολιτική και πολιτιστική παγκόσμια κληρονομιά, αλλά ταυτόχρονα καθιερώθηκε

Faux Dario, κριτική παράστασης

Μία απολαυστική παράσταση, γραμμένη  από τον Βαγγέλη Δουκουτσέλη και σκηνοθετημένη από τον Βασίλη Τσικάρα, απολαύσαμε στο θέατρο ‘Αρατος της Θςσσαλονίκης. Ένα νεαρό ζευγάρι, μετά από τη παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης-ένα ελεύθερο ζευγάρι του Ντάριο Φο- και με αφορμή το έργο, αρχίζουν τις αντιπαραθέσεις σε οξύτατο ύφος, τις δριμύτατες αναφορές στις πεθερές, ο καθένας του άλλου,

Έλμερ ο παρδαλός ελέφαντας, κριτική παράστασης

Διασκευασμένο με πρωτότυπο ελληνικό κείμενο, η θεατρική παράσταση «Έλμερ ο Παρδαλός Ελέφαντας», που βασίζεται στα παιδικά βιβλία του Ντέιβιντ Μακ Κι, ήρθε στο Κινηματοθέατρο Φαργκάνη και μιλάει με κείμενα,  μουσική και στίχους για όλες τις αξίες και τα νοήματα της ζωής. Σε μια αγέλη ελεφάντων όλοι είναι διαφορετικοί. Άλλος είναι ψηλός κι άλλος πιο κοντός. Άλλος είναι

«Μετά τη Θήβα» του Δημήτρη Καρακάση, κριτική παράστασης

  Ο συγγραφέας, σκηνοθέτης και σκηνογράφος είναι ψυχίατρος. Βιοπορίζεται ως επιστήμων ψυχίατρος στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά σπούδασε και στο θεατρικό τμήμα του Α.Π.Θ.    Για δεύτερη φορά  (η πρώτη απόπειρα συγγραφικής γραφής  ήταν στο πλαίσιο της “Πρώτης Γραφής’’ του ΚΘΒΕ),  γράφει ένα πυκνό κείμενο με δαιδαλώδη πλοκή, το σκηνοθετεί, το ανεβάζει στη μικρή σκηνή

Μόλλυ Σουήνη, 3η κριτική παράστασης

Με αφορμή μια πειραματική μελέτη του ψυχιάτρου ΟΛΙΒΕΡ ΣΑΚΣ, ο ΜΠΡΑΪΑΝ ΦΡΙΕΛ έγραψε το έργο ΜΟΛΛΥ ΣΟΥΗΝΗ, που παρακολουθήσαμε στο ΚΘΒΕ. Ο ΜΠΡΑΪΑΝ ΦΡΙΕΛ -1927/2015- υπήρξε ένας από τους διασημότερους θεατρικούς συγγραφείς και μεταξύ των έργων του συγκαταλέγεται το ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΟΥΝΑΣΑ, για το οποίο βραβεύθηκε και ο θαυματοποιός. Η ΜΟΛΛΥ ΣΟΥΗΝΗ πρωτοπαίχθηκε από το

Μόλλυ Σουήνυ, ΚΘΒΕ στο φουαγιέ ΕΜΣ, 2η κριτική παράστασης

Σε  έναν κήπο  με λουλούδια, σε αγροτικό περιβάλλον, σε μια αντανάκλαση νερού, ένας ιριδισμός φωτός πόσες εικόνες ζωής μπορεί να γεννήσει για την τυφλή ηρωίδα του θεατρικού έργου Μόλλυ Σουήνυ… Τρία τα πρόσωπα του θεατρικού έργου, συνδέονται μεταξύ τους με κοινωνικούς  και συναισθηματικούς δεσμούς. Γύρω από αυτά περιπλέκονται και άλλοι άνθρωποι και άλλες ιστορίες σημαντικές

“Η φόνισσα” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Θέατρο Τ, κριτική παράστασης

Πολυφωνικό χορικό αναλόγιο με τα μαγικά υλικά της θεατρικής απεικόνισης, το παραστατικό σχεδιάγραμμα της λογοτεχνικής συνθήκης της Φόνισσας. Μοντέρνα η ανάγνωση του έργου με σκηνοθετικές  γραμμές  που βασίστηκαν στο κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και στο ζωηρό αποτύπωμα- διήγηση των εικόνων του. Οι  φωνές των γυναικών που πλαισίωσαν ιριδοσκοπικά την μορφή της Φραγκογιαννούς, ιδωμένης στο δαιδαλικό 

“Το ξύπνημα της άνοιξης”, το σώμα ως εμπόλεμη ζώνη, κριτική παράστασης

«Ένα κορίτσι κρατά ένα ίσως ως ιδανικό κι ένα πάντα με φόβο. Κι ένα αγόρι που θα ήθελε όλες να ήταν εκείνη.»Δημήτρης Γλυφός: Εφηβεία [1] Η άνοιξη ένα από τα κύρια σύμβολα της μετάβασης. Σε αντιδιαστολή όμως με το φθινόπωρο -το οποίο αποτελεί επίσης ένα πέρασμα- δεν εμπεριέχει τη φθορά, αλλά την δύναμη της ζωτικής

“Η καθαρίστρια”, κριτική παράστασης

Στο θέατρο Σοφούλη παρακολουθήσαμε το θεατρικό έργο «Η καθαρίστρια» του συγγραφέα Αντώνη Τσιπιανίτη -η πόρνη από πάνω, η μητέρα του αγίου-, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου- το ελεύθερο ζευγάρι- και ερμηνεία από την Μαρίνα Γεωργόπουλου. Η Πελαγία, καθαρίστρια στο επάγγελμα, αφηγείται με τρόπο συγκινητικό και ειλικρινή τα όνειρά της, τη ζωή της, τους έρωτές της,

“Ay, Carmella” από το Vis Motrix, κριτική παράστασης

Στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας-17-7-1936/ 1-4-1939 – οι Ισπανοί εθνικιστές με επικεφαλής τον στρατηγό Φράνκο πολέμησαν εναντίον των δημοκρατικών δυνάμεων που είχαν δυνάμεις αποτελούμενες από αριστερούς, σοσιαλιστές, αναρχικούς και κομμουνιστές, καθοδηγούμενες από τον Μανουέλ Αθάνια. Οι εθνικιστές, βοηθούμενοι από τους Ιταλούς φασίστες και τους γερμανούς ναζιστές, κατήγαγαν νίκη, με απρόβλεπτες συνέπειες για τον Ισπανικό λαό

«Μόλλυ Σουήνυ», στο Φουαγιέ της Ε.Μ.Σ. από το Κ.Θ.Β.Ε., κριτική παράστασης

    Μία γυναίκα, δυο άνδρες. Ανάμεσά  τους  η αναπηρία.  Σε ποια μορφή;   Και ποιος είναι ο ανάπηρος;   Τρεις  μονόλογοι, τρεις  διαδρομές,  τρεις  χαρακτήρες. Ποιος είναι ο  πιο περίπλοκος;    Απαντήσεις   ξεκάθαρες   στην παράσταση  της  «Μόλλυ Σουήνυ»,  που έκανε πρεμιέρα αγκαλιά μ’ ένα γράφημα: «βλέπω δε σημαίνει κατανοώ».   Ο Βrian Friel, ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας 

Lemon: η μουσική της απεραντοσύνης, κριτική παράστασης

Ο Michel Foucault δημιούργησε τον όρο «ετεροτοπία» [1], δίνοντας ονομασία στον τόπο που δεν ανήκει πουθενά και ορίζοντας έτσι μια ενεργοποιημένη ουτοπία. Χώροι-μεταίχμια μεταξύ του «εδώ» και του «αλλού», χώροι παρενθέσεις που δημιουργούν ρωγμές στις ροές της καθημερινότητας. Το καράβι αποτελεί ένα ιδανικό παράδειγμα ετεροτοπίας, ως ένας μη τόπος, μην ανήκοντας ούτε στον τόπο προέλευσης,

“Το παγκάκι, κριτική παράστασης

Ένα ψυχογράφημα χαρακτήρων, μια επίμονη και επίπονη, καθώς και εξαντλητική περιήγηση στους εσωτερικούς κόσμους μιας γυναίκας και ενός άντρα είναι το έργο του Αλεξάντερ Γκέλμα, το παγκάκι, που παρακολουθήσαμε στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ της Θεσσαλονίκης. Η διασκευή και η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Κιμούλη, που ερμηνεύει ο ίδιος μαζί με την φωτεινή Μπαξεβάνη. Σε μια τραγική

“Φρανκεστάιν για κλάματα”, κριτική παράστασης

Σε ένα προσεγμένο χώρο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, το μπουτίκ-θέατρο «Ταξίδι ονείρου»  παρουσίασε τη παράσταση «Φρανκεστάιν για κλάματα», διασκευάζοντας το πρωτότυπο “Φρανκεστάιν τζούνιορ” του Μελ Μπρουκς. Τόσο η διασκευή και μετάφραση του Φώτη Σπύρου, όσο και η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Ηλιάδη ,που  εντυπωσίασε και στην ερμηνεία του ρόλου του καμπούρη-βοηθού του δόκτορα Βίκτορ Φρανκεστάιν Ιγκόρ

“Το παγκάκι”, στο θέατρο Αμαλία, κριτική παράστασης

«Το παγκάκι» του Αλεξάντερ Γκέλμα έγινε ψυχαναλυτικό ανάκλιντρο   στο  θέατρο «Αμαλία»….. ….και «φιλοξένησε»  πάθη  της ανθρώπινης  ψυχής . Τα ανομολόγητα πάθη, τις εσωτερικές  ανάγκες, τις επιδερμικές αναζητήσεις, το βάσανο  της μοναξιάς, την  πίκρα της εγκατάλειψης, τον  καημό  του  ανεκπλήρωτου, τον πόνο  της  προδοσίας, τα  απατηλά όνειρα, το κόστος  της  απιστίας, την ελπίδα  που  τσακίζεται, γδέρνεται,

“Θυμήσου κι εμένα, κι εμένα…”, του Αργύρη Καγιάφα, βιβλιοκριτική

ΑΡΓΥΡΗΣ Π.  ΚΑΓΙΑΦΑΣΘυμήσου κι εμένα, κι εμένα…Ημερολόγιο Ελληνοϊταλικού πολέμου ’40- ‘41Και άλλες αναμνήσειςΕκδόσεις «Καγιάφας»Κυπαρισσία 2019 «Θυμήσου κι εμένα, κι εμένα…».  Βιβλίο ανάμνησης και βιωματικών εμπειριών χωρισμένο σε τρία μέρη ( Α:  Ημερολόγιο Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940- 1941, Β: Ο ηρωικός μάρτυρας, Γ: Κειμήλια και αναμνήσεις). Η έκδοσή του  προκύπτει ως χρέος μνήμης των παιδιών προς τον

“Ελένη” του Γιάννη Ρίτσου, στην Καβάλα, κριτική παράστασης

Η «Ελένη»  του Ρίτσου ήρθε  στο «Αντιγόνη Βαλάκου» στην Καβάλα. Η «Ελένη»  απ’ την «τέταρτη διάσταση» του ποιητή , ως φόρος  κατάφασης στη δύναμη της ποίησης, του θεάτρου και της ζωής από τον Δήμο Αβδελιώδη,  έτσι όπως τον επεξεργάστηκε  και τον παρουσίασε στο κοινό.   Η «Ελένη», ένας από τους πιο συγκλονιστικούς γυναικείους μονολόγους, έκανε πρεμιέρα

“Το ανάκτορο στην Άνω Τούμπα”, κριτική παράστασης

Οι τρεις συντελεστές της παράστασης «το αρχοντικό στην άνω τούμπα» -ο συγγραφέας Παναγιώτης Μέντης, η σκηνοθέτιδα Αγγελική Ξένου και η ηθοποιός Ελένη Γερασιμίδου- δεν ήταν σε καλή φόρμα, με αποτέλεσμα το σαρανταπεντάλεπτο  θέαμα να μην ανταποκρίνεται ούτε στις προσδοκίες των θεατών, ούτε στην ακριβή τιμή του εισιτηρίου. Ο συγγραφέας μας έχει συνηθίσει σε μια πολύ

Madagascar a musical adventure, στο θέατρο Αριστοτέλειον, κριτική παράστασης

Το μιούζικαλ της Dreamworks “Μαδαγασκάρη”, βασισμένο στην ομότιτλη ταινία, ήρθε και στη Θεσσαλονίκη. Ο Βασιλιάς Τζούλιαν, ο Άλεξ και όλη η παρέα της Μαδαγασκάρης μας περιμένουν για να μας μυήσουν στη μαγεία της ζούγκλας με πολλή μουσική, πολύ χορό και πολύ τραγούδι! Θα μας τραγουδήσουν για τη φιλία, την ελευθερία, το θάρρος, τα όνειρα και

Νίκου Μπακόλα «Η Μεγάλη Πλατεία», κριτική παράστασης

Μια συναρπαστική τοιχογραφία της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης σε μια συγκλονιστική παράσταση στη Μονή Λαζαριστών, από το Κ.Θ.Β.Ε. Πρόλογος Η Ιστορία είναι ο κώδικάς μας, το στίγμα  κι ολόκληρη η ύπαρξή μας.  Και μέσα  απ’  αυτήν ξανασυζητάμε το «τώρα»  σε βάσεις  βαθιές και ουσιαστικές. Γινόμαστε, δηλαδή,  εμβριθέστεροι και δυνατότεροι. Θαρρώ, πως μεγαλύτερη  επανάσταση  είναι αυτή που συμβαίνει

Ο Βαφτιστικός της κυρίας, 2η κριτική παράστασης

Στο κινηματοθέατρο Αριστοτέλειο απολαύσαμε μία διασκεδαστική παράσταση, τον Βαπτιστικό της κυρίας, σε κείμενο των Μορίς Ένεκεν, Πιερ Βέμπερ, Χένρι ντε Γκορς, σκηνοθεσία και διασκευή του Χάρη Ρώμα, μια παράσταση που κρατήθηκε η βασική φόρμα, αλλά εξελληνίσθηκε και προσαρμόσθηκε στην εποχή, τα ήθη και έθιμα της εποχής, την υποκρισία της κοινωνίας και τους χαρακτήρες των ηρώων.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΤΕΙΑ –ΚΘΒΕ, κριτική παράστασης

Το λογοτεχνικό έργο η Μεγάλη πλατεία, σε θεατρική διασκευή, παρακολουθήσαμε στο θέατρο της Μονής Λαζαριστών από το ΚθβΕ. Σκηνοθετικά πολύ ενδιαφέρουσα σύλληψη. Ξετυλίχτηκε ως χρονικό φωνών των ανθρώπων  και της πόλης και  ως ψηφίδες ιστοριών και γεγονότων εγγεγραμμένων στο έπος των επικαίρων της Ιστορίας των νέων χρόνων, ένας  στοχασμός ανάμνησης και συλλογικής μνήμης. Αυτήν την

“Ο βαφτιστικός της κυρίας” στο «Αριστοτέλειον», κριτική παράστασης

Η  γαλλική φάρσα των Ενεκέν, Βεμπέρ και ντε Γκορς, σε μετάφραση και ελεύθερη διασκευή του Χάρη Ρώμα, από 11 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη.  Πήγα πρεμιέρα. Και πέρασα πολύ καλά. Όχι επειδή γνώριζα το έργο ή επειδή οι συντελεστές της παράστασης έκαναν ό,τι υπερβολικό  τούς ήρθε μελετημένα ή αυθόρμητα και έπαιξαν με κέφι, αλλά επειδή η πλατεία

«ΟΘΕΛΛΟΣ», από το «Θέατρο Τέχνης» στο θέατρο Αμαλία, κριτική παράστασης

Βράδυ Πέμπτης, εκεί  γύρω  στις  εννέα  άνοιξε η πόρτα της αίθουσας. Μπήκαμε  οι  θεατές  ήρεμα  και, καθώς ψάχναμε θέσεις, στη σκηνή σεργιάνιζε  ένας ηθοποιός ανάμεσα  σε σκορπισμένα  λεμόνια στο δάπεδο.  Υποδοχή – προϊδέαση.  Για τη σκηνοθετική  μεταμοντέρνα  άποψη πάνω στο  εμβληματικό κλασικό  έργο του Σαίξπηρ. Φορούσε μαύρη φούστα αρβανιτο-βλαχικο-σκωτσέζικη, δίχως  τα καρό. Πουκάμισο  μακρυμάνικο,  με

“Γέρμα” του Λόρκα στο θέατρο Αμαλία, κριτική παράστασης

Στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ απολαύσαμε το θεατρικό έργο του Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα –ΓΕΡΜΑ- , μία ελληνικότατη λέξη που σημαίνει έρημη, μόνη, σε διασκευή του Θανάση Σαράντου. Κατά τη θεατράνθρωπο Μαριέττα Ριάλδη, η γυναίκα είναι θύμα του θύματος που είναι ο άντρας, άποψη που βρίσκει απόλυτα σύμφωνο τον υπογράφοντα. Το έργο διαδραματίζεται σε μια κακοτράχαλη περιοχή της

«Θεογονία, η αρχή του κόσμου», Θέατρο Κολοσσαίον, κριτική παράστασης

   Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από κοντινά και μακρινά μέρη της συμπρωτεύουσας, κατέκλυσαν το κινηματοθέατρο  Κολοσσαίον από νωρίς, πρωί Κυριακής, για να καταφέρουν να γευτούν πρώτοι την παράσταση που περιμέναμε με ανυπομονησία οι φίλοι του θέατρου, του χορού, της μουσικής, της εικαστικής δημιουργίας και της μαγικής μπαγκέτας της σπουδαίας συντονίστριας τόσων δυνάμεων σ’ ένα υπερθέαμα συνόλου, της

“Προσωπική Συμφωνία” του Ρόναλντ Χάργουντ, κριτική παράστασης

«Αλήθεια σκέψου, πως θα αντιδρούσες εσύ αν ζούσες τόσα χρόνια κάτω από την ναζιστική τρομοκρατία…? Εγώ…. Εγώ δεν ξέρω…». Με αυτά τα λόγια από το στόμα του βοηθού ανακριτή Υπολοχαγού Ντέιβιντ Γουίλς προς τον ανακριτή Ταγματάρχη Στίβεν Άρνολντ τελειώνει η σχεδόν δυόμιση ωρών παράσταση «Προσωπική Συμφωνία», στο Θέατρο Κολοσσαίον. Το έργο γραμμένο από τον Ρόναλντ

Hippo: Χρωστάμε ευγνωμοσύνη στους ανήλικους θεατές μας (συνέντευξη)

Συνέντευξη Hippo Theatre Group (Φώτης Δούσος και Αλέξανδρος Ράπτης) στο cityportal με αφορμή την παράσταση Το Νησί των Συναισθημάτων – πρεμιέρα 19 Οκτωβρίου Πώς είναι το Νησί των Συναισθημάτων; Αλέξης Ράπτης: Το Νησί των Συναισθημάτων είναι βασισμένο σε μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάι. Η συμβολική γραφή του Μπουκάϊ μας δίνει έμπνευση για ωραίους νοηματικούς συμβολισμούς.

«Η τραγωδία του βασιλιά Ριχάρδου Γ΄» του Σαίξπηρ, Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων – Χρήστος Θεοδωρίδης

Πρόλογος    Το συναρπαστικό χρονικό του Σαίξπηρ για την αχαλίνωτη , χωρίς όρια και ηθικούς φραγμούς  επιθυμία των μεγαλομανών σ’ έναν θώκο, παραμένει  μια  προκλητική μελέτη του κακοποιού και επικίνδυνου  εθισμού μας στις ανοίκειες  εκμεταλλεύσεις του.   Μετά́ τον «Άμλετ» του  Σαίξπηρ, στην περίοδο  2014-15, και τη «Σφαγή́ των Παρισίων»  του Κρίστοφερ  Μάρλοου,  που κέρδισε το κοινό του